در پست های قبل در مورد قدرت سر پنجه ها وتمرین در مسیر های ساده نوشتم.بسیاری از شهرهای ایران در حال حاضر دارای کلوپ های صخره نوردی وکوهنوردی هستند ودیواره های مصنوعی وطبیعی زیادی برای تمرین وجود دارد. البته زمان ما امکانات وسالن های آموزشی درست وحسابی نبود والبته بیشتر بچه ها اصول صخره نوردی را از روی تجربه وگاهی از با تجربه تر ها یاد می گرفتند.


خوشبختانه در حال حاضر کوهنویس های زیادی در وب حضور دارند که اصول تکنیکی وگاهی تاکتیکی را بیان می کنند. افرادی مثل افشین رمضانی که بطور تخصصی ابزار کوهنوردی را آموزش می دهند ومترجمهای جوانی که به ترجمه مطالب کوهنوردی می پردازند.

از همه بهتر وبالاتر پزشکانی هستند که اصول حرفه ای پزشکی کوهستان را در وبلاگ ها وسایت ها می نویسند. فراموش نمی کنم روزهایی که برای سایت های اولیه کوهنوردی مطلب می نوشتیم چقدر برای پیدا کردن لیست داروها وامداد ونجات های لازم ویا شرایی مثل هایپوترمیا دنبال مطلب بودیم.

کوهنویس هایی هم هستند که خاطرات خود را می نویسند وارزش مطالب آنها به معرفی مسیرهایی است که از آن شروع کرده اند. یادم نمی رود زمانی که سوار مینی بوس تهران شمال می شدیم ووسط راه یک جا را با نگاه انتخاب می کردیم وپیاده می شدیم ومسیر صعودمان از همانجا شروع می شد. بدون نقشه، بدون جی پی اس، فقط با حس مسیر یابی وامکانات آنزمان که البته فقط کیسه خواب هایمان از این چیزهایی که الان توی بازار ایران می بینید بهتر بودند.

دیواره های زیادی را صعود کردیم وخاطرات زیادی با افراد مختلف را تجربه کردیم. خیلی ها را می شناختیم وحالا هم که می نویسند مطالبشان را می خوانیم وخیلی ها چون ما مثلا عضو باشگاه دماوند وچکل وفراز ودنا و...نبودیم( در چهار استان مختلف زندگی کردم) فکر می کردند کوهنورد حرفه ای کسی است که حتما باید عضو باشگاهی باشد که آقای ایکس حتی برای محل دستشویی رفتن بچه ها امر ونهی کند وفکر کند همه چیز را می داند. فراموش نمی کنم کسانی را که با خواندن یک کتاب از آقای مقیم وحفظ کردن مطالب آن احساس حرفه ای بودن می کردند ونمی دانستند در معدود صعودهایی که با هم داشتیم ما هم صعودهای بلند داشته ایم، کوههای ایران را می شناختیم وتعداد صعودهای دماوند وسبلان ما از انگشت های دست بیشتر بوده ومسیرهای مختلف را در زمستان وتابستان تجربه کرده ایم.

حالا اینطرف دنیا توصیه من به کسانی که فضای گروههای گاها از خود راضی را قبول ندارند این است که به راحتی می توانید برای خودتان همدل ودوست همنورد پیدا کنید وگروه تشکیل دهید. به هیچ وجه جان خود را به خطر نیندازید واصول حرفه ای را هر چند کوچک از اینترنت وسایت ها وبا تجربه ها یاد بگیرید وتا می توانید تمرین کنید.


پی نوشت: دوستانی که آدرس سایت عکس های خودم را خواسته بودند می توانید عکسهای کوه وچیزهای دیگر را در اینجا ببینید.