سایت جامع آموزش کوهنوردی

mountains of the world

alicliff — Thu, 03 Dec 2009 22:13:34 GMT

مشخصات کوه تفتان واقع در استان سیستان وبلوچستان

alicliff — Mon, 05 Oct 2009 06:34:48 GMT

رشته کوه تفتان بین 28درجه و30دقیقه الی 28درجه و5دقیقه عرض شمال و60درجه و50دقیقه تا 61درجه 15درجه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قراردارداین کوه در چهل و دو کیلومتری شمال شهر خاش بین شهر میر جاوه وشهرستان خاش واقع شده است .ارتفاع آن ازسطح متوسط آب های خلیج فارس 3941متر ونسبت به دشت های اطراف حدود دو هزار متراست.
برخی بر این باورند که نام کوه تفتان از واژه ی تفت به معنی گرم وسوزان امده است . واین تسمیه به علت خروج آتشفشانی مرکب از بخار اب وگاز گوگرد از دهانه ان است . کوه تفتان در اصطلاح محلی به چهل تن معروف است . به طوری که شایع است چهل تن از راشد ین مذهبی در این کوه ناپد ید شده اند از این روکوه چهل تن نامیده می شود وشاخک شمال آن نیز به همین سبب به اسم کوه زیارت معروف شده است ودرگذشته محل زیارت اهالی این نواحی بوده است.
کوه تفتان دارای 4قله بانام ها ی به شرح زیر است :
-قله ی شما لی که مرتع تر می باشد وبه نام"کوه زیارت" معروف است .
-قله ی جنوبی که کوتاه تروآتشفشانی است " مادرکوه" نامیده می شود .
-قله ی شمالی شرقی که" صبح کوه" نام دارد .
-قله ای که در مغرب مادرکوه قرار گرفته نرکوه نامیده می شود.

کوهنوردان برای صعود به قله ی تفتان باید ازطریق زاهدان به دهستان "کوشه" نرسیده به شهر خاش عزیمت نموده وازآن جا به روستای خم چین رفته سپس از طریق تنگ گلو راه ادامه می یابد.
اب این دره دارای املاح گوگردی است وقابل مصرف نمی باشد بنابراین باید از چشمه ای موسوم به اب خوش که در نزدیکی تنگ گلو قرار دارد ودارای اب سالم و گوارایی است استفاده نما یند.
از آن جا که از روستای کوشه(مرکز دهستان کوشه)تا قله ی کوه حدود پانزده کیلومتر است.معمولا مدت صعود به قله حدود 10ساعت طول می کشد . دسته های مختلف کوهنورد به قله تقتان صعود کرده اند که اولین صعود در اخر سال 1893برابر با 1272شمسی به سرپرستی ژنرال "سرپرسی سایلس" انگلیسی انجام یافت و"سون اندرسن فون هدن" سیاح معروف سویدی که اکثربیابان های دنیا را بررسی و مطالعه کردنیز به کوه تفتان صعود کرده است.

به طور کلی در نواحی کوهستانی همانند دامنه های کوه تفتان شامل" چون آباد" ، "چانلی"،"امیرآبادکهنک"،" سرکم"،" کوشه"،" ترشاب وبالاخره قسمت های خاوری آن که به نواحی "سنگان" و"سرشک" محدود است ،میزان حرارت از حد معمول تجاوز نمی کند و نواحی یاد شده در فصل تابستان حکم ییلاق رادارند چنان که در پیش گفتیم "سر پرسی سایکس" که دراواخرسال1893میلادی به قله ی تفتان صعود نموده است می گوید: (( چشم اندازهای این حدودبهترین مناظر زیبای ایران است.))
درقلل کوه تفتان سه دریاچه وجود دارد که به دریا سرمعروف اند دو دریاچه در قسمت شمال واقع اند که عمق آن ها کم واغلب دارای آب گوارا می باشند ودیگری که نسبتابزرگ تراست (350x250 متر)دارای آب شوردایمی است.

درپیرامون کوه تفتان دره های متعددی است که آب های قسمت شمال وشرق آن به صورت رودخانه " لادیز" و" گزد" به رود میر جاوه که امتداد رود" تالاب" یا "تلخ آب" است می ریزدوآب دره های جنوبی کوه تفتان داخل دره ی خاش می گردد وبه سبب ارتفاع بسیار ودره های پرآبی که این کوه در آن منطقه ی گرم وسوزان دارد در فصل تابستان ییلاق مردم طایفه "ریگی" ودیگر عشایر بلوچ ساکن پیرامون شهرستان خاش است.

دردامنه های کوه تفتان شرایط طبیعی برای نشو ونمای اشجار وگیاهان جنگی بسیار مصاعدودرختانی بوجود امده که گر چه به انبوهی و شکوه جنگل های مازندران ذمی رسند امادارایاشجار مفیدی است که میوه ی ان ها مورد استفاده ی اهالی است .
اشجار مزبور عبارتند از:
بنه یا پسته ی کوهی ، بادام کوهی - ازاشجار قیمتی این جنگل ها:ارژن، سیاه چوب، گز، تاگزوغیره را می توان نام برد.

فرار از روزه

alicliff — Sun, 20 Sep 2009 05:16:18 GMT

به مناسبت فرار یک روزه از روزه رفته بودیم کوه.خانم دکتر مریم گلی با صدای قشنگشون یکی از شعرای مریم حیدر زاده رو دکلمه کردن که بدم نیومد تو این وبلاگ بنویسم.

یواش یواش باید از قالب آموزش کوهنوردی حرفه ای بیام بیرون وشروع کنم به نوشتن خاطرات این چهارده سال کوهنوردی سابق.چون نه کسی میاد کامنت بذاره نه کسی حتی انگیزه ای برای نوشتن مطالب آموزشی به من می ده.

یه نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره

یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره می خواد امتحان کنه که تا داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه اون یکی مداد برای آب و بابا نداره

یکی ویلای کنار دریاشون قصره ولی اون یکی حتی تو فکرش آب دریا نداره

یکی بعد مدرسه توپ چهل تیکه می خواد مامانش میگه اینا گرونه اینجا نداره

یه نفر تولدش مهمونیه ،‌همه میان یکی تقویم واسه خط زدن رو روزا نداره

یکی هر هفته یه روز پزشکشون میاد خونش

یکی داره می میره ، خرج مداوا نداره یکی انشاشو می ده توی خونه صحیح کنن

یکی از بر شده درد و ، دیگه انشا نداره یه نفر می ارزه امضاش به هزار تا عالمی

یکی بعد عمری رنج و زحمت امضا نداره تو کلاس صحبت چیزی می شه که همه دارن

یکی می پرسه آخه چرا مال ما نداره یکی دوس داره که کارتون ببینه اما کجا

یکی انقد دیده که میل تماشا نداره یکی از واحدای بالای برجشون می گه

یکی اما خونشون اتاق بالا نداره یکی جای خاله بازی کلاس شنا می ره

یکی چیزی واسه نقاشی ابرا نداره یکی پول نداره تا دو روز به شهرشون بره

یکی طاقت واسه ی صدور ویزا نداره یکی فکر آخرین رژیمای غذاییه

یکی از بس که نخورده شب و روز نا نداره یکی از بس شومینه گرمه می افته از نفس

یکی هم برای گرمای دساش ها نداره دخترک می گه خدا چرا ما ....

مادرش می گه عوضش دخترکم ، او خونه لیلا نداره

یه نفر تمام روزاش پر رنج و سختیه هیچ روزیش فرقی با روزای مبادا نداره

یکی آزمایش نوشتن واسش ،‌اما نمی ره می گه نزدیکیای ما آزمایشگا نداره

بچه ای که تو چراغ قرمزا می فروشه گل و مگه درس و مشق و شور و شوق و رؤیا نداره

یه نفر تمام روزا و شباش طولانیه پس دیگه نیازی به شبای یلدا نداره

یاد اون حقیقت کلاس اول افتادم دارا خیلی چیزا داره ولی سارا نداره

راستی اسمو واسه لمس بهتر قصه می گم ملیکا چه چیزایی داره که رعنا نداره ؟

بعضی قلبا ولی دنیایی واسه خودش داره

یه چیزایی داره توش که توی دنیا نداره

همیشه تو دنیا کلی فرق بین آدما این یه قانون شده و دیروز و حالا نداره

خدا به هر کسی هر چیزی دلش می خواد بده همه چی دست اونه ،‌ربطی به شعرا نداره

آدما از یه جا اومدن ، همه می رن یه جا اون جا فرقی میون فقیر و دارا نداره

کاش یه روزی بشه که دیگه نشه جمله ای ساخت با نمی شه ، با نمی خوام ،‌با نشد ، با نداره

تفاوت کوه نوردی در زمستان و تابستان

alicliff — Sun, 30 Aug 2009 04:19:18 GMT

در زمستان و اوايل بهار کوهنوردی به واسطه ی وجود برف و يخ مشکل تر اسـت و بایـــد آن را جدی گرفت.

در ارتفاع بالای چهار هزار متر شرايط قطبی حکم فرما است و به همين دليل آمادگی،توان و استقامت بيشتری در مقايسه با فصول ديگـــر دارد. کوچک ترين بی احتياتی باعث صدمات و خطرات جدی می شود.

به همين خاطر تلفات اين دو فصل بســـيار زياد است. وزش باد سرد خيلی زود باعث بيحس شـدن اعضـاء شما می شود، مگر اينکه ضد باد خوبی داشته باشيد و مرتب حرکت کنيد. در زمستان و اوايل بهار يک روز آفتابی و بدون باد تبديل به کولاک و يا باران می شود. برف، مسير يابی را فوق العاده مشکل می کند و نه تنها راهها بلکه تکه سنگها را نيز می پوشاند.اگر چه غفلت و بی توجهــــــــــی در تابستان چندان خطرناک نیست ولی در زمستان اگر با فوت و فن کوهنوردی آشنا نباشــد خطر مهلکی به شمار می رود و بالاخره طول روز در زمستان کوتاه(کمتر از8 ساعت) و شبها بسيار طولانی است(16 ساعت). بنابراین خيلی زود در اين فصل با تاریــــــــــــــکی روبرو میشوید.

از شب زنده داری اضطراری در اين فصل بهر قیمتی که شده باید خــــــودداری کرد.تفاوتهای اساسی ذکر شده در بالا بین شرايط زمستانی و تابستانی گاهی اوقـــــــــات مشهود و بارز نبستند. مثلاً در زمستان در دره (ارتفاع کم) هوا مانند تابستان بسيار گرم است در حالیکه در ارتفاع دو هزار متری و بیشتر کاملاً سرد می باشد اگر توده های ابــــر در ارتفاع پايين سیر کنند، برف و يخ در قسمت بالای کوه و احتمالاً دیده نمی شود و کــوه نوردان کم تجربه ممکن است با تجهیزات ناکافی عازم ارتفاعات شوند در حالیکه با ايــــن عمل خود دست به کار خطرناکی زده اند و نتیجه ی آن تلفات و ضایعاتی است که همگـــی کم و بیش با آن برخورد کرده ايم يا لااقل شنیده ايم.

از طرف دیگران در زمستان کوه روی بسيار دلچسب و فرح انگیز است. توده هـــــای برف، کوهها و تپه ها را به شکل زیبائی آراسته میسازد. مسیری که در تابستان سخت و کشنده است در این فصل صاف و هیجان انگیز میشود کوهها به نظر بزرگتر می آیـــــد و ممکن است کوه نوردان مبتدی را وسوسه کند.

ولی بهتر است در شرایط برفـــــــــــی به ارتفاعات نرویم و در دامنه های کوهها و تپه های مجاور به کسب تجربه بپردازیم، زیــــرا در شبهای تند و کوه نوردی در ارتفاعات بالا مخصوص کوهنوردانی است که روی برف و یخ تجربه دارند و به هیچ وجه منمناسب کسانیکه تجربه محدودی در کوهنوردی های مقدماتی دارند نیست.

حتی در مسیرهای خیلی ساده زمستانی ممکن است ما با شرایـــــط سخت صعود از یخ و برف مواجهه شویم و اصولا" ارتباط نزدیکی بین آنها وجــــــود دارد.

بهمین جهت لازم است که از افراد با تجربه به منظور یادگیری فنون و تکنیکهای یخ و برف کمک بگیریم . تجهيزات زمستانی کوه پيمايی . در زمستان و اوایل بهار تمام وسایل تابستانــی بــــه اضافه تجهیزات لازم برای مقابله با شرایط یخ و برف بشرح ذیل لازم میاید: یخ شکن یا کرامپون (1)، رکاب برفی ، دستکش ، عرق گیر اضافی ، شلوار و کاپشن ضد باد ، رکاب برفی ، کت بر ، عینک کوه ، کلنگ کوهنوردی ( به تعداد ) لنگر برف (2) بعنوان تکه گاه برای صعود از شیب های تند و چکش یخ شکن که آنرا میتوان مطابق شکـــلهای (15) در مواقعی که احتیاج بدان نیست پشت کوله یا فاصله بین کوله و پشت قرار داد. از کلنگ کوهنوردی نباید بعنوان چوب دستی یا عصا استفاده کرد چون نه تنها آهنگ حرکت شما را بهم میزند بلکه نوک آنرا کند می نماید .

بردن عده ی زیادی از افراد بی تجربه بخصوص افراد جوان در ارتفاعات ، کوهپایه ها و در هوای نا مساعد زمستان کار عاقلانه ای نیست. بهتر است که برنامه ها را در تابستان که شرایط مساعد است انجام داد. ولی اگر صعود اجتناب نا پذیر است مسیرهای کــــــــم ارتفاع را انتخاب کنید بویژه اگر برف و یخ ارتفاعات کوه را پوشانده باشد. فردی کــــــــه مسئولیت سرپرستی گروه بی تجربه ای را در یک صعود زمستانه برعهده میگیرد بایـــــد، کوه نوردی شایسته بوده و حداقل دو سال با گروههای متشکل کوهنوردی همکــــــــــاری داشته و بتواند در شرایط مختلف با کلنگ ، لنگر برف و طناب کار کند. باید بداند در چــه شرایط و در چه مسیرهایی بروی برف سر خورد ، یا اسکی نمود ودر چه مواقعی نبایـــــد باین کار مبادرت نماید .

در هنگام سرسره بروی برف علاوه بر داشتن مهارت و آشنائی با تکنیک های آن ، شرایط برفی را هم باید در نظر گرفت بسیاری از حوادث ناگوار ناشی از عدم توجه به یکی از دو عامل فوق بوده است.

شرايط برف و يخ شرايط آب و هوا در زمستان بسيار متنوع است.يک باد گرم ممکن است خيلی زود بـــرف ها را ذوب کند يا باعث باران شود.يخ زدن مسير های کوهنوردی نتیجه آب شدن برف در اثر همین باد گرم و یا باران و یخ زدن دوباره ی آن است.روزهای گرم و شب های سـرد باعث پودر شدن برف می شود که در این صورت کوه نوردی بسیار راحت است.با عمـــــل مداوم آب شدن برف،و یخ بستن دوباره ی آن،برف محکم می گردد.

اگر این پوشش ادامه پیدا کند،نتیجه ی آن برف سخت و یخ است.در ارتفاعاتی که برف نمی بارد در اثر برودت و وزش باد حتی روی صخره ها ممکن است قشری از یخ به وجود آید.

به نظر بیشتر مردم درجات شیب برف بیش از واقع به نظر می آید.در این جا به لحاظ اهمیتی که شیب های برفی در کوهنوردی دارند به ذکر طبقه بندی درجات شیب برف می پردازیم.

تا 15 درجه شیب ملایم

25-35 شیب متوسط

35-50 شیب تند

بالای 50 درجه شیب بسیار تند

Zigzag ascent صعود مارپيچی بهترین روش برای صعود از شیب های تند این است که با صعود مارپیچـی از شیب کاست.با این روش نه تنها می توانید با تمام کف پا راه بروید،بلکه بـــه تناوب سنگینــــی بدن را نیز تحمل می کنید به علاوه در صورت لغزیدن نفر جلو خطری برای شما پیش نمی آید در موقع تغییر مسیر از چپ به راست بـــــرای پای چپ جا پای کافی درست کنید و از راست به چپ بر عکس.کلنــــــــــــــگ کوهنوردی هم به تناوب در سمت راست شیب باید در دست راســــــــت و در سمت چپ شیب باید در سمت چپ باشد.

با هر قدم کلنـــــگ کوهنوردی تا دسته در برف فرو رفته باشد.

فرود در برف نرم بهتر و راحت تر است که صورت شما به طرف دره یا سراشیبی باشد ولی اگر از برف مطمئن نیستید،به پهلو یا به پشت قرار بگیرید و کلنگ کوهنوردی را در برف فرو کنید و با نوک کفش جای پا درست نمائید.اگر برف نرم است وقتی روی شما به طرف سراشیبی است باید با پاشنه ی پا جا پا درست کنید.جای پا باید طوری باشد که درهم فرو نروند یعنی زیاد نزدیک به هم نباشند.

معرفی قله های معروف جهان

alicliff — Thu, 30 Jul 2009 08:47:18 GMT

آناپورنا 8091 متر

دیواره جنوبی آناپورنا با حدود سه هزار متر ارتفاع یکی از چالش گرترین دیواره ها بر روی کوه های بلند محسوب می شود . اجرای اولین صعود به شیوه "Big wall" بر روی این کوه توسط کوهنوردان انگلیسی در دهه 60 میلادی نیز به شهرت این دیواره افزوده بود.( آناپورنا همچنین اولین قله 8000 متری است که توسط کوهنوردان صعود شده است).

کوه غول - Ogre

نامگذاری هر کوهی دلیل خاصی دارد. و با شنیدن نام هر کوه و دانستن معنی آن شاید بتوان جنبه ای از حالت کوه را بدون دیدن آن احساس کرد.

همان گونه که نانگاپاربات را کوه عریان می نامند و اورست نام اصلیش الهه مادر برف ها است . اما نام غول(orge) براستی شایسته این کوه رفیع 7285 متری است .

این قله در قره قورم واقع شده و بسان غولی عظیم چشم براه کسانی است جرات مصاف با آن را در خود می یابند. اولین صعود این قله فنی و سرسخت توسط سر کریس بانیگتون کوهنوردی و نظریه پرداز بزرگ انگلیسی به همراه داگ اسکات در سال 1977 انجام شد.

آن ها بروش آلپی و طی چهار روز موفق شدند به قله این کوه صعود کنند. اما بازگشت آن ها براستی از صعود قله دشوار تر بود.بر اثر کنده شدن کارگاه تنها چند ده متر پایین تر از قله هر دو پای داگ اسکات می شکند!!! در ارتفاع بالای 7000 متر بدون هیچ طناب ثابتی در مسیر و امید به رسیدن تیم امداد.

اما این دو کسانی نبودند که تسلیم یاس و نا امیدی شوند. تجارب قبلی آموزش ها و توان روحی و جسمی که طی سال ها کوهنوردی در رفیع ترین قلل دنیا کسب نموده بودند در این کوه به محک تجربه گذاشته شد.

و حاصل آن چه شیرین بود. آن دو توانستند طی شش روز زنده به کمپ اصلی خود جایی که دو نفر دیگر اعضای تیم حضور داشتند برسانند.

orgeبعد از این صعود بین کوهنوردان بسیار معروف شد اما تا 22 سال بعد روی خوش به هیچ کوهنوردی نشان نداد! 22 سال و بیش از 15 تیم از برترین سنگنودان و هیمالایانوردان دنیا تلاش کردند به این کوه سر سخت صعود کنند اما هر بار این غول بود که پیروز می شد!

در سال 1999 بالاخره براردان "هوبر" موفق به شکستن دوباره دندان این غول سرکش شدند. آن ها در صعود خود از تمام امکانات و ابزار دیواره نوردی استفاده نمودند. صعود بانیگتون و اسکات با توجه به زمان اجرا و کیفیت آن یکی از نمونه های درخشان صعود های آلپی در کوه های بلند محسوب می شود.

shipton spire

شاید اطلاق لقب نگین پنهان قره قورم به این کوه سنگی رفیع و زیبا بهترین عنوانی باشد که بتوان بر آن داد . زیرا تا وقتی که کسی دقیقا در روبروی این دیواره بلند و قله 5900 متری آن نه ایستاده باشد نمی تواند آنرا ببیند.

در پشت مجموعهTrango Towers و به فاصله چند ساعت راهپیمایی یکی از زیباترین دیواره های دنیا قرار دارد. دیواره ای که هنوز کیسه بار کوهنورد فقید ژاپنی که قصد صعود آن انفرادی آن را داشت بر رویش آویزان مانده است .

این مناظر عظیم گرانیتی که از دل یخچال سر به آسمان کشیده امروزه بعنوان یکی از بهترین مکانهای صعود دیواره ای بلند در دنیا تلقی می شود. از سال 1992 توجه سنگنوردان به این دیواره بزرگ جلب شد و یک تیم آمریکایی سعی در صعود ان نمود.

این تلاش در 250 متری قله بعلت هوای بد ناکام ماند . در سال 1995 کوهنورد ژآپنی Ryuchi Taniguchi قصد صعود انفرادی این دیواره را نمود که متاسفانه بعلت ریزش های شدید سنگ کشته و به پایین دیواره پرت شد. تیم آمریکایی مجددا در سال 1996 به قره قوروم بازگشت و موفق شد با صعود 36 طول طناب تا 10 متر آخر دیواره را صعود کند! 10 متر آخر در آن سال یک نقاب برفی بسیار شکننده و خطر ناک بود.

در حالیکه اگر از آن فاصله یک گلوله برفی پرتاپ می کردند آن گلوله به قله می خورد آنها ترجیع دادند ریسک را قبول نکنند و راه برگشت را بدون ایستادن بر فراز قله در پیش گرفتند.

مطبوعات و جامعه خبری در بازگشت آنها جنجال بسیار بزرگی را آفریدند که در آن اولین صعود بدون ایستادن بر فراز قله نقد شده بود. جدل های بسیار زیاد و هیاهوی بسیار بر سر هیچ . دو کوهنورد جوان آمریکایی مارک سینوت و جراد اودگن در سال 1997 بدون توجه به این هیاهو و مسایل حاشیه ای و بدون اعتنا به اولین بودن در سال بعد برای صعود مناره شیتون عازم شدند. آنها دو نفره مسیر خود را تا قله صعود کردند. مارک سینوت در سایت خود گرازش بسیار زیبایی را از این صعود فوق العتده به رشته تحریر در آورده است .

صعودی زیبا با شب مانی های متعدد بر روی دیواره که در آخرین مرحله طی 24 ساعت صعود و فرود مدام تکمیل شد. مارک سینوت می گوید: در آخرین بخش من تکه سنگی را دیدم که آنرا از عکس تیم سال قبل بعنوان آخرین مرحله صعود بیاد داشتم . از آن بالا رفتم برفی که سال قبل بصورت سست و خطرناک بود به یمن زمستان سرد هم اکنون بصورت یک سطح صاف و مستجکم در آمده بود .

بالای آن یک تکه سنگ کوتاه بود که بنظر می رسید قله اصلی باشد . از آن بالا رفتم و دیدم قله چند متر آنطرف تر است . بالاترین بخش قله حالتی داشت که نمی شد بر روی آن ایستاد و امکان نصب حمایت میانی هم نداشتم . از یک بلوک سنگی برای خودم یک حمایت گرفتم و به قله نزدیک شدم. هوا نیمه تاریک بود و من در جایی ایستاده بودم که ار کمپ اصلی بسیار دست نیافتنی بشمار می آمد.

شصت ثانیه بعد مسیر را برگشتم(Down Climb) تا جراد به قله برود.بازگشت آنها تا پاسی از شب طول کشید. آنها در بازگشت هیچ گاه خود را درگیر بحث های اولین صعود نکردند. کوهنورد ایتالیایی ماریو بوبو در سال 2001 موفق شد بر روی این دیواره صعودی اعجاب آور انجام دهد.

مسیر Woman And Chalk اولین مسیر 5.13 بود که در ارتفاع بالای 5000 متر صعود می شد.

ChangaBang چانگابانگ

چانگابانگ در مقیاس گران کوه های هیمالیا کوه بلندی نیست . اما سختی صعود و دیواره ای یخ آجین شده ، آن را تبدیل به یکی از با ارزش ترین کوه های فنی برای صعود ساخته است . اولین صعود این کوه توسط کوهنوردان انگلیسی به سرپرستی "سر کریس بانیگتون " در سال 1974 انجام شد.

از آن سال جبه های مختلف این کوه شاهد تلاش گلچینی از برترین آلپینیست های جهان بود که هر یک موفق به اجرایی صعودی زیبا شدند. چانگابانگ کوه برترین ها بوده و هست .اما جبهه شمالی پر هیبت این کوه اجازه هیچ صعودی را به هیچ کوهنوردی نداد .

در سال 1997 چهار کوهنوردانگلیسی و آمریکایی برای صعود این جبهه عازم چانگابانگ شدند.

آنها موفق شدند ظرف 10 روز صعود و فرود حماسی این دیواره سرکش را مقهور اراده خودنمایند. این صعود با تاکنیک آلپی انجام شد و آنها با فاصله دو روز از یکدیگر به سمت دیواره حرکت نمودند.

در روز چهارم تیم دوم به تیم اول رسید و آنها ادامه مسیر تا بخش های انتهایی با یکدیگر طی نمودند. میزان توانایی آنها در این صعود شگفت آور است . یکی از اعضای تیم دچار مشکل می شود و سه نفر بقیه با فداکاری او را حمایت می کنند.

بعد از صعود قله در هنگام فرود در حالیکه کمتر از یک طول طناب با بخش ایمن تر مسیر فاصله داشتند . کارگاه مناسبی پیدا نمی کنند. "برندان مورفی " عضو جوان و شاخص تیم برای برپایی کارگاه چند متر به سمت راست تراورس می کند.

حالت یخ برفی مسیر به او اجازه زدن پیچ یخ را نمی داد . او 20 دقیقه تلاش می کند و در نهایت فریاد می زند: - من یه پیچ محکم زدم . بیاین اینجا ما حالا یه کارگاه مطمئن داریم . بقیه اعضای تیم از حضور و بودن او شادند. هر جا که مشکلی بود هر جا که کسی احتیاج به کمک داشت این "برندان " بود که آماده کمک بود.

ناگهان سکوت دیواره را غرش بهمنی بزرگ می شکند . یک دو سه بهمن به سمت آنها از بالا سرازیر می شود. آنها فریاد می زنند "برندان " او هم بهمن رادیده بود اما هیچ تسمه و ابزاری نداشت که خود را به پیچ یخ متصل کند .

نا امیدانه تلاش کرد پیچ یخ را با دست بگیرد. اما بهمن قویتر از او بود. دوستانش بهت زده به جایی نگاه می کردند که او تا لحظاتی پیش آنجا ایستاده بود... "اندی کاو" هم طناب او در پایان گزارش صعودشان به چانگابانگ در مجله climbing چنین می نویسد: من خود را با این فکر که براندان در یکی از زیبا ترین دره های دنیا آرمیده تسلی دادم و فکر کردم بزودی گلهای بهاری در انتهای دره راه خود را به سمت ابتدای یخچال چانگ بانگ می گشایند. ... قبل از رسیدن به آخرین گردنه برای آخرین ایستادم به پشت سرم نگاه کردم و با او بدرود گفتم.

پامیر Pamir

سرزمین مرتفع پامیر، قلب آسیا، مرز قاره و بام جهان نامیده می شود.

بخش میانی منطقه بیش از 60000 کیلومتر مربع وسعت دارد که 8000 کیلومتر مربع آن را یخچال تشکیل داده. این رشته کوه واقع در کشور تاجیکستان، در شمال شرقی افغانستان و جنوب غربی ایالت سینکیانگ چین می باشد. رشته کوهی با چندین قله بالای 6000 متر ارتفاع. این رشته کوه همچنین دارای پیوستگی با رشته کوههای تیان شان، قراقروم، کولان شان و هندوکوش می باشد.

پامیر دارای زمستانهایی بسیار سرد وسخت و تابستانی خنک است با مناطقی پوشیده از جنگل. وجود چندین یخچال طویل از جمله یخچال "مورغاب" به طول 231 کیلومتر که طویلترین یخچال دنیا به شمار می رود از شاخصه های این منطقه به شمار می رود. یخچال فدچنکو به طول 70 کیلومتر نیز یکی از بزرگترین یخچالهای جهان به شمار می رود.

ارتفاعات کوهستانی پامیر بخش عظیمی از خاک تاجیکستان را فرا گرفته است. جناح های جنوبی پامیر به منطقه عمومی مرغاب در خاک چین وارد می شوند. زبانه های جنوبی رشته کوه به بخشی از رشته کوه هندو کش متصل است. همچنین پامیر از شمال در خاک قرقیزستان به کوههای آلای می رسد.

رشته کوه پامیر از مناطق نسبتا مرتفع و مجزایی تشکیل گردیده که شامل مناطق زیر می باشد.

1- رشته کوه اطراف فدچنکو با قلل معروف سامانی (کمونیسم) 7495 متر و کورژنفسکایا 7105 متر.

2- رشته کوه قراتا با قلل مایا کوفسکی 6096

3- رشته کوه قزل سو در جنوب شهر سارق داش با قله بو علی سینا (لنین)

4- رشته کوه بدخشان با قله ودارا 6233 متر

5- رشته کوه زرافشان با قله تارگا 5487 متر

بلندترین قله پامیر

کوه سامانی با 7495 متر ارتفاع بلندترین قله رشته کوه پامیر بوده و در فاصله 500 کیلومتری از جنوب سمرقند، 300 کیلومتری شمال تیریچ میر و 60 کیلومتری جنوب غربی کوه لنین واقع است. این کوه در حصاری از یخچالهای مهم جهان همچون فدچنکو واقع است.

در سال 1933 یک گروه تحقیقاتی همراه با چندین دانشمند و 29 کوهنورد زبده به رهبری آبلاکف پس از روزها تلاش و تحمل سختی موفق شدندبه قله کمونیسم برسند.

در تاریخ آمده نام پامیر نخستین بار توسط "مارکوپلو" جهانگرد ونیزی در خاطراتش ذکر شده، وی در سال 1271 میلادی از این منطقه بازدید کرده بود. اما مستند ترین پیمایش پامیر شاید مربوط به "پیر بونووالت" جهانگرد فرانسوی در سال 1886 باشد که از شمال تا جنوب پامیر را طی کرد.

اسماعیل سامانی

ارتفاع: 7495 متر یا 24590 فوت

موقعیت: پامیر- تاجیکستان

موقعیت جغرافیایی: 38 درجه و 57 دقیقه طول شمالی – 72 درجه و 01 دقیقه عرض شرقی

بهترین ماههای صعود: جون، جولای، آگوست

اولین صعود: 1933 اولین صعود کننده: اوگنی آبلاکوف

نزدیکترین فرودگاه: تاشکند، ازبکستان- دوشنبه، تاجیکستان

کوه سامانی بلندترین قله پامیر به شمار می رود و در حدود 60 مایلی جنوب غرب کوه لنین واقع است.

توده ای عظیم از سنگ و یخ. منطقه ای مرتفع و لم یزرع. دسترسی به قله کوه چندان آسان نیست هرچند امروزه همانند اغلب قلل مرتفع دنیا امکانات فراوانی برای صعود کنندگان تعبیه شده.

نام کوه همواره بر اساس شرایط سیاسی تغییر کرده، تا سال 1933 نام آن "گارمو" بود و در این سال به "استالین" تغییر نام داد. در سال 1962 با تغییرات سیاسی کشور، کوه به "کمونیسم" معروف شد.

در نهایت با برچیده شدن حکومت کمونیستی این کوه در سال 1988 به "امین اسماعیل سامانی" تغییر نام پیدا نمود. کوه سامانی نخستین بار در سال 1933 توسط "ایوگنی آبلاکوف" از مسیری دشوار صعود گردید.

این مسیر که در رخ غربی کوه واقع است از طریق یخچال معروف " بیواک" که امروزه مسیر کلاسیک کوه شناخته می شود به قله منتهی شد. مسیر جنوب غربی کوه نیز در سال 1968 توسط "میسلوسکی" صعود شد. همچنین بر روی دیواره جنوبی کوه که بسیار عریض است و در نقاط مختلف ما بین 600 تا800 متر ارتفاع آن متغییر است تاکنون 25 مسیر گشوده شده.

شیب این دیواره در اغلب نقاط آن بیش از 80 درجه است. اما مسیر عادی کوه در جبهه شمالی می باشد. کمپ ابتدایی این جبهه در ارتفاع 4700 متر واقع است و سایر کمپها تا 6400 متری برپا می شوند.

در ارتفاع 6000 متری این جبهه در سال 1967 کوهنوردان ارتش شوروی دچار یک تراژدی بزرگ شدند. آنها که با چتر اقدام به فرود از کوه کرده بودند در این نقطه بر اثر وزش بادی شدید به کوه برخورد کردند.

از آن پس این نقطه به "پاراشوت" معروف شد. اما صعود مسیر نرمال کوه کار چندان دشواری نیست.

این مسیر که از طریق یخچال "والترا" قابل دسترسی است دارای درجه سختی 5a میباشد و با هم هوایی مناسب قله کوه قابل دسترسی است. همچنین قله دوشنبه با ارتفاع 6956 متر از این مسیر قابل صعود است. همچنین نخستین صعود زمستانی کوه سامانی در سال 1986 توسط کوهنوردان شوروی سابق صورت گرفت.

کورژنفسکایا

ارتفاع 7106 متر یا 23313 فوت واقع در پامیر تاجیکستان

ماههای صعود: جون، جولای، آگوست

سومین کوه مرتفع پامیر پس از سامانی و لنین، "کورژنفسکایا" نام دارد.

معمولا این کوه را بنام "کول سانتالاک" نیز میخوانند. این کوه در سال 1910 توسط اداره جغرافیایی شوروی کشف گردید. برای اولین بار کورژنفسکایا در سال 1953 توسط "آگاروف" و از مسیر شمالی صعود شد.

اما مسیر جنوبی که امروزه بعنوان راحتترین مسیر کوه نیز شناخته می شود در سال 1966 توسط "تستکین" صعود شد. این مسیر چندان دشوار نیست و پس از هم هوایی مناسب میتوان آنرا از کمپ" موسکووینا" صعود کرد.

لنین

7134 متر ارتفاع: 7134 متر(23406 پا)

کشور مبدا: تاجیکستان

موقعیت جغرافیایی: 39.3333 طول شمالی و 72.9167 عرض شرقی

بهترین ماههای صعود: جون جولای آگوست

اولین صعود: 1982 اوش از قرقیزستان و دژیرگاتال از تاجیکستان نزدیکترین فرودگاه: تاشکند، ازبکستان و دوشنبه در تاجیکستان کوه لنین را معمولا "کوفمن" نیز می خوانند، این کوه دومین کوه رفیع منطقه پامیر بوده و به شکل با شکوهی در ورای دره "آلی Alay" قرار دارد.

لنین نخستین کوه مرتفع 7000 متری اتحاد جماهیر شوروی بود که کشف گردید کوهی که در 60 مایلی جنوب غرب کوه سامانی قرار دارد. محل قرار گیری کوه درست در مرز دو کشور تاجیکستان و قرقیزستان میباشد به همین خاطر امکان دسترسی به قله از هر دوکشور وجود دارد.

نخستین صعود کوه در سال 1933 صورت گرفت و فاتحان آن از دو کشور قرقیزستان و تاجیکستان بودند. در نهایت اینکه کوه لنین پر صعودترین 7000 متری جهان می باشد. دسترسی راحت، مسیر نه چندان دشوار صعود و امکانات پیش بینی هوا از عوامل موثر در موفقیتهای صعود این کوه بوده اند.

گرچه این کوه با مرگ 8 کوهنورد زن در طوفان سال 1974 و همچنین حادثه سقوط بهمن به واسطه زمین لرزه سال 1990 که منجر به مرگ 43 نفر شد جزو پر تلفات ترین کوههای دنیا نیز می باشد.

در مجموع برای صعود قله لنین 16 مسیر شناسایی شده است که از این تعداد 7 مسیر در جبهه شمالی و 9 مسیر در جبهه جنوبی قرار دارد. کمپ اصلی کوه در فلات آشیک تاش به ارتفاع 3700 متری قرار دارد و دسترسی به آن از طریق هلیکوپتر تنها 40 دقیقه از شهر اوش زمان میبرد.

کمپ اصلی عموما از 5 جولای تا 20 آگوست دایر می باشد. سایر کمپها کمپ1 در 4300 متر کمپ2 در 5200 متر کمپ3 در 6100 متر و کمپ4 در 6400 متری از سطح دریا قرار دارند.

نام کوه کی2

، چوگوری، گادوین آستین ارتفاع 8611 متر، 28،253 فیت

موقعیت 35،88عرض شمالی 76،51 طول شرقی

محل قرار گیری قراقروم، مابین پاکستان و چین

بهترین ماههای صعود جون، جولای، آگوست

اولین صعود 1954 نزدیکترین فرودگاه بین المللی راولپندی پاکستان کی 2

کوه کی2 دومین کوه مرتفع دنیا و بی شک سرسختترین قله 8000 متری می باشد که هدف غایی بسیاری از کوهنوردان است.

این هرم غول آسا برجی است تنها واقع در منطقه قراقروم پاکستان و در راس یخچال بالترو قرار دارد. کی 2، 549 متر از بلندترین کوههای اطرافش رفیعتر است و این امر موجب شده از دوردستها بتوان این غول را مشاهده و خداوند را تحسین نمود.

ارتفاع بلندکوه و قرار داشتن آن در عرض شمالی 35 درجه موجب شده تا کی2 دارای آب و هوایی متمایز از سایر کوههای قراقروم باشد از این رو قله ای است از سنگ پوشیده از یخ و برف با 6 یال مخوف. در 1856 برای نخستین بار تی جی مونتگومری که یک مساح بود این کوه را از فاصله حدود 200 کیلومتری (احتمالا از هاراموش) مشاهده نمود.

کوه در میان رشته ای از کوههای رفیع قرار داشت به همین دلیل نیز از هیچ منطقه مسطحی در هند و چین قابل مشاهده نبود(در آن زمان هنوز پاکستان بخشی از خاک هند بود). مونت گومری بدون داشتن اطلاعاتی دقیق از نام کوههای منطقه قلل رفیع آنرا به نامهای قراقروم 1 تا 7 نامگذاری کرد، و نام کی1 تا کی 7 را برآنها نهاد که برگرفته از حرف اول karakoram بود.

اما بعدها تنها نام کی 2 به عنوان تنها کوه مرتفعی که یک مساح آنرا نامگذاری کرده بود بر روی دومین قله رفیع جهان باقی ماند و سایر نامها تغییر کرد و نام چوگوری که نامی بود محلی و کوه کوهها معنا میداد بعدها به فراموشی سپرده شد. البته نام دیگر کوه گادوین آستین می باشد که به افتخار هنری هاورشام گادوین استین بر این کوه نهاده شده بود، اما هیچگاه رسمیت نیافت.

در 1892 مارتین گانوی کاشف انگلیسی گروهی از محققان کوه ها را تا بر روی یخچال بالترو رهبری نمود. آنها تا ابتدای محلی که امروزه به یخچال کنکوردیها معروف است بالا آمدند. در 1902 برای نخستین بار اسکار اکنسین بر روی جبهه شمالی کوه تلاشی را صورت داد. وی از طریق یال شمال شرقی تا ارتفاع 6525 متری بالا رفت. اما راه قابل صعود کوه یعنی مسیر جنوب شرقی در 1909 توسط توسط هیئتی ایتالیائی به سرپرستی لوئیجی آمودئو کشف گردید.

از آن تیم دوک ابروزی تا ارتفاع 6250 متری یال جنوب شرقی صعود نمود. پس از این تلاش این مسیر بنام یال ابروزی شناخته شد. ویکتور سلا عکاس این تیم، عکسی از کوه انداخت که بی شک قدیمی ترین عکس کی2 به شمار می رود که همچنان موجود است.

در 1938 تیمی آمریکایی به سرپرستی دکتر چارلز هوستون توانست تا ارتفاع 7925 متری کوه بالا رود. یک سال بعد تیم دیگری از آمریکا به رهبری فریتز ویسنر رکورد ارتفاع جدیدی برپا کرد. آنها تا 8382 متری کوه از مسیر یال ابروزی بالا رفتند، که بعد از صعود نورتون تا ارتفاع 8570 متری جبهه شمالی اورست در سال 1924 بلندترین ارتفاع صعود شده توسط انسان بود.

در 1953 تیمی 7 نفره به سرپرستی دکتر چارلز هوستون توانست تا ارتفاع 7500 متری کوه بالا رود. اما خرابی هوا و وخامت حال گیکلی، یکی از اعضای جوان تیم که به ارتفاع زدگی شدید دچار شده بود موجب شد تا آنها راه بازگشت را پیش گیرند. هنگام بازگشت و پائین آوردن گیکلی، 5 عضو تیم بدلیل شیب تند مسیر سقوط کردند، اما کارگاه مستحکمی که پت شوئینگ برپا نموده بود مانع از سقوط بیشتر آنها به اعماق دره های کی2 گردید اما لحظاتی بعد بهمن گیلکی را با خود به اعماق دره ها برد تا تیم ناکام به پائین باز گردد.

سال 1954 کی2 تلاش موفقی را از کوهنوردان ایتالیایی شاهد بود. آشیل کامپاگنونی و لینولاسیدلی دو کوهنوردی بودند که در 31 جولای موفق شدند بعنوان نخستین انسانها گام بر فراز این کوه سرسخت بگذارند. آنها اعضای تیم بزرگ و مجهزی به سرپرستی آردیو دزیو بودند.

تیمی با بیش از 500 باربر محلی، 11 کوهنورد و 6 دانشمند. آنها برای صعود قله 9 کمپ برپا کرد. یکی از کوهنوردان بر اثر ذات الریه جان خود را از دست داد. پس از این صعود چیزی که بیش از فتح قله جلب توجه کرد تلاشهای کوهنورد بزرگ ایتالیایی والتر بوناتی و باربر پاکستانی مهدی بود. که ظاهرا بازیرکی سایرین از صعود قله بازماندند. فاتحان قله همچنین مدعی بودند بوناتی و مهدی زمانیکه کپسولهای اکسیژن را به کمپ آخر حمل می کردند، بدلیل شب مانی در ارتفاع بخشی از اکسیژن را مصرف کرده بودند و تیم قله بخشهای پایانی را بدون اکسیژن طی نمود.

گرچه بودن ماسک اکسیژن بر صورت آنها که در تصاویر قله قابل رویت است، این ادعا را توام با شک نمود. بعدها بوناتی در کتابی تحت عنوان "کوههای زندگی من" از خودش دفاع کرد. پس از صعود ایتالیائیها، کوه تا 1977 صعودی بر خود ندید، تا اینکه در این سال تیمی از کشور ژاپن متشکل از 52 کوهنورد و 1500 باربر موفق شد دومین صعود قله را صورت دهند. در این تیم اشرف امان کوهنورد پاکستانی نیز بعنوان راهنما و باربر ارتفاع عضویت داشت که موفق به فتح قله گردید.

یکسال بعد تیمی از آمریکا توانست از یال شمال غربی قله را فتح نماید. این تیم صعود خود را از مسیر یال شمال شرقی آغاز نمود (این یال امروزه به مسیر لهستانیها معروف است)، سپس در ارتفاع 7700 متری به طرف یال ابروزی تراورس کردند. در اینجا بحث بر سر آن شکل گرفت که چه کسی نخستین صعود بدون اکسیژن را بر روی قله صورت دهد. بدین ترتیب لوئیس ریچارد نخستین داوطلب اجباری این امر بود. وی کپسول اکسیژن خود را در میان راه دفن کرد، زیرا سیستمش دچار مشکل بود و عمل نمی کرد.

جان روسکلی پس از لوئیس دومین شخصی بود که قله را بدون اکسیژن صعود کرد، اما نه بدلیل خربی سیستم اکسیژن بلکه از ابتدا به این نیت بالا آمده بود. در 1981 ترئو موستورا تلاش موفقی را از یال جنوب غربی رهبری کرد. در 7 آگوست آیهو اوهتانی به همراه راهنمای پاکستانی نظیر صبیر موفق شدند نخستین صعود این مسیر را صورت دهند. در سال 1982 نخستین صعود جبهه شمالی توسط تیمی ژاپنی به رهبری ایسائو شینکای صورت گرفت.

7 عضو این تیم همگی بدون کپسول اکسیژن به قله رسیدند. در همین سال تیمی لهستانی به رهبری یانوس کورزب بدون داشتن اجازه صعود از مسیر صعود نشده شمال غربی بالا رفتند. اما پس از مشاهده این تیم توسط مقامات محلی مجبور به بازگشت از ارتفاع 8200 متری شدند.

جبهه شمالی کی2

در 1986 نخستین صعود زنان بر روی کی2 را وندا رتکوویچ کوهنورد زن لهستانی، لیلین بارارد از فرانسه و جولیا تولیس از انگلستان هر سه بدون کمک کپسول اکسیژن صورت دادند. آنها نیز از یال آبروزی به این مهم دست یافتند. گرچه جولیا و لیلین بر اثر طوفان کشته شده و برای همیشه در دل کی2 آرام گرفتند.

در سال 1986 بنیو شامو کوهنورد معروف فرانسوی توانست کی2 را در مدت زمان 22 ساعت و 30 دقیقه از کمپ پیشرفته ABC صعود نماید. این در شرایطی بود که تازه چند روز از صعود 16 ساعته او به برودپیک می گذشت. همچنین اریک اسکوفیر دیگر کوهنورد فرانسوی موفق شد پس از صعود قلل گاشربروم I و II ، کی2 را نیز صعود نماید.

اسکوفیر این سه قله را تنها در مدت 21 روز صعمد کرد که کاری بس قابل توجه بود. در این سال همچنین کاکوسکا و پتروفسکی کوهنوردان شایسته لهستانی موفق به گشایش مسیری دشوار در جبهه جنوبی شدند. متاسفانه کاکوسکا پس از صعود به تنهایی به خانه بازگشت و پتروفسکی برای همیشه در دل کی2 آرام گرفت.

در مجموع در سال 1986 با مرگ 13 کوهنورد بر روی کی2 فاجعه ای در کوهنوردی رقم خورد. در سال 1990 تیمی از ژاپن به رهبری تومای اوکی توانست مسیری جدید در رخ شمال غربی باز کند. بخشهای پایانی مسیر در ارتفاع 8000 متری با یال شمالی مشترک بود. در 1991 پیربگین و کریستوف پروفی کوهنوردان بزرگ فرانسوی توانست در مدت 48 ساعت بدون کمک باربر ارتفاع و کپسول اکسیژن و کمک طنابهای ثابت مسیر جدیدی را بر روی جبهه شمال غربی کی2 باز کنند.

صعود آنها نمایش قابل تحسینی از کوهنوردی فنی به شمار می رفت. در بهار 96 یکی از پرتلفات ترین صعودهای کی2 رغم خورد و این زمانی بود که 6 کوهنورد از جمله آلیسون هرگریوز پس از صعود قله دچار طوفانی سهمگین شده و همگی مفقود شدند. از نظر میزان صعودها به کشته شدگان این کوهبا نسبت 4 به 1 پس از آناپورنا و نانگا پاربات در رده سوم قلل 8000 متری قرار دارد.

از این رو این کوه را گاها کوه قاتل یا کوه بی رحم نیز می خوانند. یکی از فاکتورهایی که صعود به کی2 را به مبارزه تبدیل نموده فنی بودن کوه می باشد. بیش از 45 درجه شیب در اکثر نقاط کوه آنرا نیازمند ثابت گذاری در اغلب نقاط صعود نموده. نیاز به 2500 متر طناب در جبهه جنوبی و 5000 متر در جبهه شمالی باعث شده تا اغلب تیمها به قصد صعود سبک به کوه بیایند از طرفی عدم فعالیت باربرهای توانمند ارتفاع بر روی این کوه مجب می شود تا خود کوهنوردان مجبور به آماده کردن مسیر گردند و این امر بر خطرات صعود افزوده.

نکته: در تابستان 1383 آقای داود خادم اصل از اعضای تیمهای ملی کوهنوردی ایران و فاتح قلل چوآیو، شیشاپانگما، ماکالو و لوتسه، بر روی کی2 هنگام بازگشت از کمپ4 در طوفان گرفتار شده و جان سپرد. یادش گرامی باد.

چالون

alicliff — Sat, 18 Jul 2009 08:44:18 GMT

چالون ۴۵۱۶ متر موقعیت جغرافیایی: ۳۶.۳۸۲۶۵ شمالی ۵۰.۹۸۹۶۰ شرقی

چالون یکی از قلل مرکزی کوههای تخت سلیمان است که در انتهای دره یخچال علم چال قد برافراشته است. از سمت شمال- چالون به قله ۴۴۷۲ متری سیاه کمان متصل می شود و از سمت جنوبشرق (از طریق حط الراسی نسبتا طولانی که نقطه بی نامی با ارتفاع تقریبی ۴۴۵۰ متر را شامل میشود) به قله ۴۶۰۴ متری سیاه سنگ ارتباط میابد.

^{چالون و دره یخچال علم چال از سمت شمالغرب}

قلل چالون و سیاه کمان معمولا طی یک برنامه دو تا سه روزه صعود میگردند. نقطه شروع شهرک رودبارک (ارتفاع ۱۴۰۰ متر) در سمت شمالشرق چالون می باشد. پناهگاه سرچال (۳۷۵۰ متر) مکان معمول شب مانی در منطقه میباشد.

قله چالون یکی از بهترین نقاط برای دیدن یخچال علم چال و دیواره پر ابهت شمالی قله علم کوه میباشد. منظره دیگر قلل بلند منطقه و دره های مه گرفته اطراف زیبایی خاصی را به قله چالون می بخشند.

نشانی شهرک رودبارک

از تهران به کرج رفته و جاده چالوس را به سمت شمال دنبال میکنیم. ۳۰ کیلومتر قبل از چالوس به روستای مرزن آباد میرسیم. بطرف چپ (غرب) پیچیده و جاده کلاردشت را رانندگی کرده تا به رودبارک میرسیم. فاصله از غرب تهران حدود ۲۰۰ کیتومتر است. از رودبارک (ارتفاع ۱۴۰۰ متر) جاده ای خاکی را ۱۰ کیلومتر به سمت غرب ادامه میدهیم تا به مکانی به نام "ونداربن" (۲۳۰۰ متر) میرسیم.

مسیر صعود از طریق پناهگاه سرچال

مکان	ارتفاع m	فاصله Km
ونداربن	2300	صفر
کشتی سنگ	2700	2.6
سرچال	3750	3.4
گردنه چالون	4400	4.5
چالون	4516	1
		11.5

دز ونداربن جاده کمی به سمت بالا ادامه میابد و به مسیر پاکوب مشخصی منتهی میگردد. تابلو راهنما ما را به سمت علم کوه/سرچال هدایت میکند. پاکوب را به بالا ادامه میدهیم تا در ارتفاع ۲۷۰۰ متری به سنگ بسیار بزرگی به نام کشتی سنگ میرسیم. در این مکان پاکوب از جویباری عبور کرده و به سمت چپ آن میرود. ادامه مسیر در ارتفاع ۳۷۵۰ متری ما را به پناهگاه سرچال میرساند.

از پناهگاه سرچال قله علم کوه و سیاه سنگ به خوبی قابل رویت میباشند. قله میان سه چال نیز در جلوی علم کوه و سیاه سنگ دیده میشود. دو دره در پیش رویمان در مقابل قله ها دیده میشوند. دره دست چپی (که به یخچال علم چال میرسد) دره مورد نظر ماست.

از پناهگاه-پاکوب را به سمت جنوب ادامه میدهیم. پس از مدت کوتاهی کف دره را پوشیده از تحته سنگهای بزرگ یخچال علم چال میابیم. دقت میکنیم تا مسیر را در میان سنگهای بزرگ گم نکنیم. قله سیاه سنگ در پیش رویمان نمایان است. نقطه بی نامی به ارتفاع 4450 متر در سمت چپ قله سیاه سنگ دیده میشود. گردنه 4400 متری چالون بین قله سیاه سنگ و نقطه 4450 متری قرار گرفته است.

در ارتفاع 4000 متری دره یخچال علم چال به سمت غرب گردش میکند و دیواره شمالی قله علم کوه تماما نمایان میگردد. ما به سمت غرب نمی رویم بلکه مسیر را به سمت جنوب ادامه می دهیم تا به پای قله سیاه سنگ میرسیم. از شیبی بسیار تند که تا اواسط تابستان پوشیده از برف می ماند بالا می رویم تا به گردنه چالون می رسیم.

در گردنه چالون به سمت شمالشرق پیچیده و خود را به بالای نقطه 4450 متری می رسانیم. امتداد خط الراس ما را به قله چالون می رساند. کمی دست به سنگ شدن و بالا و پایین شدن به روی این خط الراس لازم است.

چادر کوهنوردي

alicliff — Sat, 11 Jul 2009 11:10:18 GMT

چادر جزو وسايل گروهي كوهنوردي و خانه متحرك كوهنورد مي باشد . بطور كل چادر ها به دو نوع كمپينگ و ارتفاع تقسيم مي شوند نوع كمپينگ مخصوص ارتفاعات پايين و نيمه اول سال مي باشد ؛ نوع ارتفاع نيز براي ارتفاعات بالا و برنامه هاي نيمه دوم سال است . چادرهاي ارتفاع برخلاف چادرهاي كمپينگ داراي ارتفاع و وزن كمي مي باشند و معمولا به شكل گنبدي هستند كه با تيرك هاي سبك فلزي ( آلومينيوم يا تيتانيوم ) و يا فايبر گلاس مقاومت خوبي در برابر بادهاي تند ارتفاعات داشته و سريع برپا و يا جابجا مي شوند . جنس بدنه چادر ها معمولا از پارچه داراي قابليت تنفسي گورتكس مي باشد . چادر هاي ارتفاع و بعضا كمپينگ معمولا دو پوش هستند كه پوش خارجي آن ضد آب و باد و پوش داخلي گورتكس است . بين اين دو لايه نيز حدود ۱۰ سانتيمتر فاصله براي تبادل هوا وجود دارد يكي از نكات مهم در استفاده از چادر ، جلوگيري از تعرق آن است كه با تنظيم و باز كردن پنجره ها و يا درچه هاي تعبيه شده در بدنه چادر امكان پذير است . همچنين در صورت يكي شدن دماي داخل و خارج چادر بر روي بدنه داخلي بر اثر تنفس و بازدم افراد برفك ايجاد مي شود كه با گرم شدن هوا در نزديكي صبح تبديل به آب شده و همه وسايل داخل چادر را خيس مي كند و خيس شدن كيسه خواب و لباس هاي پر در زمستان يعني اول بدبختي و دردسر چادر هاي ارتفاع كه معمولا از ۱ تا ۴ نفر ظرفيت دارند با داشتن پوش دومي بزرگتر از خود چادر ، داراي دو بخش اضافي در جلوي دو در چادر است كه يكي بعنوان انبار وسايل و لوازم غير ضروري براي خلوت شدن داخل چادر و از فضاي ديگر نيز بعنوان آشپزخانه بمنظور جلوگيري از كثيف شدن و يا آتش سوزي داخل چادر استفاده مي شودانتخاب يك چادر بايد بر اساس يك سري محاسبات و فصل مشترك ها بين استحكام و سختي و وزن و راحتي و قيمت ان باشد. البته اينكه چگونه و كجا از چادر استفاده خواهد شد و نيز ارجحيت هاي شخصي هم در اين انتخاب دخالت دارند. استراتژي رطوبت: در مورد تنظيم رطوبت, چادر بايد در خدمت دو كار ضد هم باشد. چادر بايد بتواند تا جايي كه مي تواند رطوبت واقع در خارج چادر را دفع كند و اجازه دخول ان را به درون چادر ندهد و از طرف ديگر هر چه بيشتر رطوبت داخلي چادر را به خارج هدايت كند. در طول شب انسان رطوبت زيادي را به صورت بازدم بيرون مي دهد. اگر چادر كاملا ضد اب باشد, اين بخار بيرون داده شده مي تواند كيسه خواب را خيس و روي كف چادر هم لايه اي از اب ايجاد كند. از اين رو چادر هم بايد تنفس كند. كف چادر ها از نايلون است و اكثر انها داراي چيزي به نام درگاهي هستند. درگاهي عبارت از مقداري اضافه بالا امده كف چادر روي بدنه ان است. هر چه اين درگاهي بلندتر باشد, محافظ بهتري در مقابل باراني كه به زيرپوش وزيده مي شود خواهد بود. اما در مقابل وجود ان باعث كم تر شدن الياف قابل تنفس مي شود و مي تواند محلي جهت جمع اوري تعرق حاصله در چادر باشد. كف و درگاهي چادر مي تواند از قطعات جداگانه اي باشند كه به هم دوخته شده و يا از پارچه اي يك تكه باشند كه به مدل وان حمام مشهور است. كف چادر هاي مدل وان حمامي محافظ خوبي در مقابل رطوبت روي زمين هستند ولي اگر فرسوده شوند, جدا كردن انها از قسمت بالاي چادر دشوار است. قسمت درز و دوخت هاي كف و پوش خيلي از چادر ها در كارخانه با چسب مخصوصي ضد اب مي شوند تا باران و اب نتوانند به درون چادر نفوذ كنند. اگر دوخت هاي يك چادر در كارخانه چسب نزده شده باشد بايد تمامي نقاطي را كه احتمال ورود اب مي رود با چسب مهر و موم كنيد. انواع چادر كوهنوردي 1. چادر دو پوش 2. چادر تك پوش چادر دو پوش: تضاد بين واتر پروف و تنفسي بودن چادر با استفاده از ساختمان چادر هاي دو پوش حل شده است. پوش داخلي با فاصله از پوش خارجي قرار مي گيرد و از جنس تنفسي است و ضد اب نيست. بنابراين پوش داخلي اجازه مي دهد بخار حاصل از تنفس از ميان ان عبور و از چادر خارج شود. پوش خارجي كه قابل جدا شدن از كل چادر و كاملا ضد اب است, اجازه نمي دهد كه باران داخل چادر شود و بخار حاصل از تنفس را جمع و بين دو جدار چادر انرا تبديل به اب مي كند. پوش خارجي نبايد در تماس با پوش داخلي باشد چرا كه در نقاط تماس اب به درون چادر نشست خواهد كرد. پوش خارجي چادر وهنوردي بايد تا نزديك زمين برسد و كل چادر و ورودي ان را بپوشاند و محافظ خوبي مقابل باراني كه به چادر مي خورد باشد. چادر تك پوش: اين نوع چادر ها فقط از يك پوش ضد اب - تنفسي درست شده اند. پارچه اين چادر معمولا از سه لايه جداگانه كه به هم چسبانده شده اند درست شده است. لايه خارجي كه از جنس نايلون است باعث استحكام چادر مي شود و لايه ممبراني مياني را حفظ مي كند. لايه ممبراني اب و رطوبت خارجي را دفع و باعث مي شود كه رطوبت داخلي به بيرون رانده شود. لايه مياني كركي و مانند كاغذ خشك كن رطوبت را به خود جذب مي كند. مزيت هاي بين چادر دو پوش و تك پوش: بزرگترين چادر هاي تك پوش وزن كم انهاست(تقريبا 2/3 كيلوگرم براي يك چادر 2 نفره). اين چادر ها به هنگام بادهاي شديد, ساكت تر از چادر هاي دو پوش هستند, چرا كه پوش خارجي كه معمولا توسط باد به پوش داخلي كوبيده مي شود. بزرگترين اشكال چادر هاي تك پوش قيمت بالاي انهاست و اينكه در هواي گرم و باراني مي توانند در سطح داخلي خود رطوبت را جمع كنند. زماني كه حرارت خارج چادر چند درجه سردتر از هواي داخل باشد, ممبران خوب عمل مي كند. اين اختلاف درجه حرارت بين بيرون و داخل باعث مي شود كه رطوبت از طريق ديواره تنفسي به بيرون رانده شود. اندازه چادر: 1. چادر دو نفره 2. چادر اندازه بزرگتر چادر دو نفره: اين چادرها داراي انعطاف در وزن و برپايي انتخاب محل جانپناه هستند و در اين چادر ها مي توان 3 نفر هم خوابيد. چادر اندازه بزرگتر: اين چادرها در طول فعاليت هاي هياتي يا توفان روحيه انسان را بالاتر مي برد ولي حمل ان سخت است. انواع چادر بر حسب ساختمان: 1. چادر تونلي2. چادر گنبدي ازاد3. چادر گنبدي چادر تونلي: اين چادرها دو يا سه حلقه اي و معمولا يه حالت ازاد نمي ايستند و فرم خاصي دارند و براي محافظت از باد مناسب هستند. چادر گنبدي ازاد: اين چادرها با استفاده از دو تيرك ضربدري به عنوان قاب ان زده مي شود و نسبت به چادر گنبدي كمتر محكم تر است. چادر گنبدي: اين چادر ها به شكل ازاد به چند تيرك كه در بالاي ان قرار گرفته اند متصل است. و در مقابل باد به راحتي بلند ميشود كه بايد با ريسمان بست و اين چادر ها معمولا به شكل شش گوش يا دايره هستند.

کم شدن آب بدن

alicliff — Wed, 01 Jul 2009 13:19:18 GMT

Dehydration

کم آبي بدن در صورتي اتفاق مي‎افتد که آب بدن شما بيش از اندازه از دست برود. البته اين که يک تعريف ساده است، اما دلائل مختلف دارد.
از جمله موارد آن مي‎توان به نوشيدن الکل، عرق کردن بيش از حد و اسهال اشاره نمود و اين خطري مهم است، اما قابل پيشگيري است. تشخيص علائم کم آبي و اين که چگونه پيشگيري نماييد، باعث مي‎شود تا قبل از اين که حال شما بد شود يا دچار کم آبي شويد، آسوده باشيد.
مطالب زير به شما در اين مورد کمک خواهد کرد:

نشانه‎ها Symptoms
واضح ترين نشانه کم آبي ضعف و سستي، تشنگي و خروج مقدار زيادي ادرار مي‎باشد. اسيدي که از بدن شما خارج مي‎شود از فشار خون شما مي‎کاهد و ممکن است دچار سرگيجه شويد.
در شرايط وخيم، ممکن است خواب آلوده و سرسنگين شويد، درماندگي در ايستادن و در شرايط خيلي شديد به غش و بيهوشي دچار خواهيد شد.
در واقع احساس تشنگي يعني اين که کم آب هستيد، مخصوصاً وقتي در حال فعاليتهاي طاقت‎فرسا هستيد بايد مجدداً آب بدن خود را جايگزين نماييد تا آبي که به عرق تبديل شده سريعاً جايگزين شود.

پيشگيري Presvntation
اين ساده است که از مقدار عرق هدر رفته صرفنظر کنيم. مخصوصاً وقتي باد يا نسيم آن را به سرعت خشک مي‎کند. در اين موارد خوردن 3 ليتر آب در روز حداقل و در صورتي که 5 ليتر باشد بهتر است.
به جز عرق، در صورتي که دچار استفراغ يا اسهال شديد (Dehydration) دوباره پر آب نمودن بدن از واجبات است. اگر در وضعيت خطرناکي هستيد از صعود اجتناب نماييد.
ورزشکاران متدي دارند که به صورت تقريبي وقتي نياز به آب دارند به رنگ ادرارشان توجه مي‎کنند. هرچقدر پررنگتر باشد، يعني کم آب‎تر است و اين يک نظر ثابت شده است. يک ايده هم اين است که هر 6 ساعت کوهنوردي عادي = 2 ليتر آب هرچه سخت‎تر نياز بيشتر است.

خرید کردن

alicliff — Sun, 21 Jun 2009 03:25:18 GMT

آشنا شدن با تازه ها و همچنین خرید کردن، بخش جذاب تجربه های سفر است. در فروشگاه های ورزشی اروپا (به خصوص آلمان و سوئد) به دنبال بهترین و معروف ترین مارک های لوازم کوهنوردی گشتم. هر چند که تفاوت خاصی با محصولات موجود در بازارهای ایران مشاهده نکردم، ولی در بین آنها مارک آلمانی Meindl توجه مرا به خود جلب کرد. Meindl محصولی است که کمتر در ایران به چشم می خورد. کیفیت عالی همراه با رعایت اصول ارگونومی،مطابق با استاندارهای جهانی تولید کفش، توانائی رقابت با دیگر مارک ها ( همانند Lowa, Salomon, Salewa, Asolo ) را به این نمونه داده است. مایندل را می توانید در نمونه های ترکینگ، کوهپیمایی و کوهنوردی بیابید. سیستم MFS Vacuum در طراحی پاشنه و زیره کفش توانائی جذب شوک های گامبرداری را بالا برده و فوم برگشت پذیر در بدنه کفش کاملا با زوایای پا منطبق می شود. نکته قابل توجه این کفش، تولید آن در خود آلمان است.

سالیوا هم یکی از معروف ترین نمونه های اروپایی است که بیشتر اصالت آلمانی دارد و در اکثر نقاط جهان به عنوان یکی از یاران دیرینه کوهنوردی به شمار می آید. تاریخ تاسیس این شرکت به قبل از جنگ جهانی دوم می رسد و با توشه ای پر از تجربه، بهترین ها را برای ورزش دوستان فراهم آورده است. تولید این کفش بیشتر در آسیای جنوب شرق انجام می گیرد و به لحاظ کیفیت قابل رقابت با دیگر مارکهای تولید این منطقه می باشد. در تولید این کفش نیز استانداردهای جهانی رعایت شده و در کل کفشی قابل اطمینان است. نکته مهم در انتخاب کفش های کوهپیمایی سایز مناسب آن است. در حال حاضر با توجه به تولید جوراب های تخصصی برای پوشش درون کفش، دیگر احتیاجی به خرید کفش با یک شماره بزرگتر نمی باشد. سالیوا پیش گام در این زمینه، بهترین و مناسب ترین جوراب های کوهنوردی به شما ارائه می دهد. SALEWA

مارک تجاری دویتر نیز آلمانی تبار است و در بازارهای داخلی ایران نیز از مقبولیت بالایی برخوردار است. تولید پوشاک، کیسه خواب و کوله تخصص اصلی دویتر است. کوله فوق ۵۵ لیتری، قابلیت افزایش تا ۱۰ لیتر، همراه با کاور کوله سرخود و سیستم ضد تعریق پشت می باشد که دارای فضای جداگانه کیسه خواب با زیپ جداگانه و عایق بندی ضد رطوبت می باشد. تقسیم وزن مناسب یکی از نکات قوت این مدل می باشد. جیب های بقل کاملا مستتر، جنس و طراحی بدنه آیرودینامیک و در مقابل جریان باد کمترین مقاوت را دارا می باشد. در داخل کوله نیز اطلاعات اورژانس به صورت مختصر قید شده است. در کل نه این مدل، بلکه مدل های دیگر دویتر از قابلیت و توانایی کاربرد بالایی در فعالیت های کوهنوردی برخوردار هستند. Deuter

محصولات سالمون نیز نمونه کاملی از تنوع و زیبایی می باشد. هر چند این مارک تجاری از قدمت کمتری به نسبت دیگر مارکها برخوردار است اما اصالت آن به مهد آلپینیسم، یعنی فرانسه می رسد. حس رقابت همراه با نوآوری و تنوع، در نگرش پدیدآورندگان این محصول کاملا مشهود است. سالمون را نمی توان به کفش یا کوله خاصی محدود کرد و در کل می توانید طیف وسیعی از محصولات آن را در زمینه کوهنوردی مشاهده نمائید، ولی باز با همه این اوصاف مرغوبیت اجناس آن هر چند کمتر از دیگر مارک ها نیست، ولی می توان گفت که در این راه، از سالمون تلاش بیشتری برای رسیدن به اوج انتظار می رود! با این وجود به شما پیشنهاد می کنم، صندل های سالمون و کفش های ترکینگ و پیاده روی آن را از دست ندهید. SALOMON

محصولی جوان، حاصل فکر تولید کننده ای از ورمونت آمریکا. هرچند این محصول در ایران کمتر شناخته شده است، ولی در بازارهای اروپا طرفداران خاص خود را داراست. این شرکت نیز همگام با دیگر شرکت ها، در اندیشه تولید انواع مختفلی از ابزار و تجهیزات ورزشی با رعایت همه اصول است. از معروف ترین محصولات مرل می توان به پوشاک آن اشاره کرد. تن پوش و شلوارهای مخصوص کوهنوردی را با این مارک جستجو کنید. MERRELL

مارک لووا دیگر نیازی به معرفی ندارد. به قول معروف هر آنچه خوبان هم دارند، لووا در خود دارد. لووای آلمانی نیز متولد ۱۹۲۳ می باشد و در ایران معرف حضور اکثر کوهنوردان است. زیره ویبرام و کف شوک گیر با سیستم PU ، همراه با محافظ های لاستیکی دور بدنه، کارائی منحصر به فرد و دوام بیشتر را برای کفش تضمین می کند. استفاده از گورتکس نیز در ساختار کفش، قابلیت تنفس و ضد تعریق را به مزایای کفش اضافه می کند. سگک ها در این کفش علاوه بر نمونه های فلزی، نمونه های جدید تسمه ای می باشد که امکان شکستن و یا کنده شدن سگک را به صفر می رساند. LOWA

لسپورتیوا را بیشتر در سنگنوردی شناختم. بی شک می توان گفت با لسپورتیوا پرواز می کنیم. کاربرد گسترده این مارک در سنگنوردی، مقبولیت و معروفیت زیادی برای آن به ارمغان آورده است. در میان کفش های سنگین کوهنوردی هم می توان به لسپورتیوا اعتماد کرد. این مدل ایتالیای الاصل در بازارهای اروپا طرفداران زیادی دارد. lasportiva

از کوفلاخ اطلاعات زیادی هنوز به دست نیاوردم. با اینکه این نمونه آلمانی را به صورت محدود در ایران مشاهده کردم ولی در اروپا هم کمتر اثر و نشانی از آن به چشم می خورد. وب سایت این مارک نیز راهنمایی خاصی به مراجعین نمی کند! Koflach

دوستانی اهل ارتفاعات و پوشاک فنی و تخصصی هستند بی شک یکی از این دو نام یا هر دو را میشناسند.millet , bask
دو کمپانی بی نظیر در ضمینه تولید پوشاک کوهنوردی و سنگ نوردی که در این مسیر هر دو حرف زیادی برای گفتن دارند و هریک محصولاتی را عرضه کرده که به جرات میشه گفت غیر قابل رغابت هستند حتی برای دیگری.millet به تولید کننده گران قیمت ترین پوشاک زمستانی در دنیا معروف هست و bask به عنوان سازنده معدود محدود محصولاتی که حکم معجزه را داره و غیرقابل مقایسه.bask تمام محصولاتش را تنها برای کوهنوردان عرضه میکنه و نه در هیچ ضمینه دیگری و تمام توانش بر محصولات ارتفاع و شرایت به غایت وخیم هست که به جد تا به حال موفق بوده و تنها اسپانسر تیمهای کوهنوردی به k2 باقی مانده.بین برخی محصولات bask یا کیفیت و توانایی یکسان دیده میشه یا بالاتر در مقابل millet.bask محصول مشترک سه کشور قدرتمند در ضمینه تولید پوشاک کوهنوردی هست.انگلیس و المان و روسیه.
متریال اصلی از انگلیس و لوازم جانبی از المان و دوخت از روسیه.البته در حال حاضر تولید برخی محصولات را انگلیس بر عهده گرفته که باعث نارضایتی تیم های بزرگ کوهنوردی شده و امید هست حتی ان محصولات ساده تر هم دوباره تحت نظارت روسیه ساخته بشه و بزرگترین دلیل این مشکل کیفیت بیش از حد محصولات bask هست که با این کار پایین نیامده اما دیگر حتی برای بزرگترین تیم غیر قابل خرید شده به خاطر قیمت های غیر قابل پرداخت وای به حال مردم.millet اما متعلق به فرانسه هست ولی متاسفانه به ندرت محصول فرانسوی دیده میشه چون تولیدات این کمپانی در حال حاضر به چین و کره و پرو و تایوان هم واگزار شده و حقیقتا با کنار هم قرار دادن محصول فرانسوی و دیگر کشورها به راحتی تفاوت اشکار است حتی در دوخت و متریال.
درکنار این موارد millet هم با توجه به نیاز کوهنوردان حرفه ای دست به تولید زده و به ندرت شکست خورده و یکی از دلایل پرطرفدار بودن millet ظاهر واقعا زیبای ان است و کیفیت بالا اما در مقابل ارامش و راحتی بر تن کوهنوردان ازbask تا حده قابل بیانی عقب مانده این در حالی است که bask هم محصولات بسیار زیبایی دارد و نمونه ای خریدار را باعث تشویش خاطر کند در محصولاتش حتی یک بار نبوده و به نوعی سبک خاص تولید خود را دارد.

منبع :البرز قم

کوه ـ نقرس ـ ارتفاع

alicliff — Wed, 27 May 2009 07:42:18 GMT

کوه ـ نقرس ـ ارتفاع

مقدمه

بیماری نقرس بیماری نادری نیست و شیوع آن هم در حال افزایش است.از آنجا که آرتریت(التهاب مفصل) آن بسیار شدید است و باعث اختلال شدید کار کرد اندام تحتانی میشود و از طرفی شرایط خاص ارتفاع نیز باعث بروز و تشدید این بیماری میشود در این مبحث ضمن مروری کوتاه بر این بیماری به بررسی رابطه نقرس و بیماران نقرسی با ارتفاع می پردازم.

مروری بر نقرس

سالانه میلیونها ویزیت سرپایی مربوط به آرتریت ناشی از نقرس (آرتریت نقرسی) انجام میشود. و شیوع این بیماری در حال افزایش است. نقرس ناشی از رسوب کریستالهای مونو سدیم اورات در بافتها است. که منجر به آرتریت - توده های بافت نرم(مانند توفوس) ـ سنگ کلیه و نفروپاتی اوراتی میشود.زمینه زیست شناختی که منجر به ایجاد نفرص میشود افزایش میزان اسید اوریک سرم ( هیپر اوریسمی) است.هیپر اوریسمی بدون علامت شایع است.و بطور معمول منجر به نقرص بالینی نمیشود. نقرص حاد اغلب به صورت حملات درد ـ اریتم ـ و تورم یک یا چند مفصل در اندام تحتانی بروز میکند.با مشاهده کریستالهای مونو سدیم اورات درون مایع ساینویال تشخیص قطعی میشود.

به عنوان خط اول درمان در نقرص حاد میتوان با توجه به بیماریهای همراه از داروهای ضد التهابی غیر استروییدی ( NSAID)یا کورتیکو استروییدها استفاده کرد . کلشی سین به عنوان خط دوم درمان مورد استفاده قرار میگیرد.بعد از اولین حمله نقرس تصحیح عوامل خطر قابل اصلاح ( برای مثال : رژیم غذایی حاوی پورین زیاد ـ الکل ـ چاقی ـ درمان دیورتیک) باید مورد توجه قرار گیرد . اگر بیمار مبتلا به نقرص دچار حملات مکرر شد و توفوس یا سنگ کلیه اسید اوریکی داشته یاشد از درمان پایین آورنده اورات استفاده میشود.شایع ترین درمان نقرص مزمن آلوپرینول است.در افرادی که عملکرد طبیعی کلیه دارند و سابقه ای از سنگ کلیه نیز ندارند. میتوان از عوامل اوریکوزوریک به عنوان درمان جایگزین استفاده کرد. طی درمان با عوامل کاهنده اورات بهتر است میزان دارو به تدریج به نحوی تنظیم شود که سطح اسید اوریک به کمتر از (6mg/dl (355Mmol/L برسد. همزمان با شروع داروهای کاهنده اسید اوریک . درمان پیشگیرانه با میزان کم کلشی سین به مدت ۳ ـ ۶ ماه ممکن است باعث کاهش حملات نقرس شود.

چند نکته در باره نقرس

شیوع هیپر اوریسمی بدون علامت تا ۱۰ برابر بیماری نقرس است.
میزان بروز سالانه نقرس در بیمارانی با سطح اسید اوریک ۷ -۹/۸ میلی گرم در دسی لیتر۵/٪ و در بیمارانی با سطح اسید اوریک ۹ میلی گرم در دسی لیتر و بیشتر ۵/۴٪ است.
از عوامل خطر که در رسوب کریستال نقش دارند میتوان به موارد زیر اشاره کرد: دمای پایین بدن(مفاصل) ـ عفونت ـ اسیدوز ـ نوسان سریع در غلظت اسد اوریک ـ تروما (ضربه)یی که به اولین مفصل متاتارسوفالنژیال (مفصل شست پا)هنگام راه رفتن وارد می شود ـ توقف یا شروع درمان با آلوپرینول ـ رژیم غذایی(اطلاعات نشان داده است که مصرف گوشت قرمز و غذا های دریایی باعث افزایش خطر نقرس میشوند اما فراورده های لبنی تاثیر حفاظتی بالقوه دارند).
در نقرس عمدتا مفاصل اندام تحتانی در گیر می شوند. این مسئله میتواند مربوط به عوامل هیدرو استاتیک باشد. در طول روز پاها در وضعیت آویزان قرار دارند و در نتیجه پلاسما وارد فضای بینابینی میشود.در هنگام شب آب سریعتر از اسید اوریک باز جذب می شود و به داخل عروق باز میگردد در نتیجه غلظت اسید اوریک در مایع بینابینی افزایش می یابد و این امر رسوب کریستالها را تسهیل میکند پایین بودن درجه حرارت مفصل نیز رسوب کریستالها را تسهیل میکند.
آرتریت حاد نقرسی اغلب در اندامهای تحتانی بروز میکند
شایع ترین مفاصل درگیر شونده شامل اولین مفصل متا تارسو فالانژیال(۷۰٪) و بعد تارسال میانی ـ مچ پا و زانو هستند.
نقرس حاد در اوایل صبح با درد اریتم و تورم آغاز میشود.و طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت به اوج میرسد.
حتی بدون درمان معمولا حملات در عرض ۵ تا ۷ روز بهبود می یابند.

کوه نقرس ارتفاع

از آنجا که درد مفاصل در آرتریت حاد نقرسی بسیار شدید است. به حدی که بیمار نمیتواند جوراب بپوشد یا حتی رو انداز را تحمل کند(وقتی حمله در شست پا است که ۷۰ ٪ موارد هم در این مفصل است). لذا بطور کامل باعث محدودیت حرکت و اختلال کارکرد فرد میشود. و این اتفاق میتواند در کوه و در ارتفاع بالا و در ساعتها و روزها فاصله با مراکز درمانی یک فاجعه باشد .فاجعه ای که در خوشبینانه ترین حالت میتواند مشکلی بزرگ برای یک کوهنورد وکلیه همراهان و اعضا تیم باشد.

میتوان تصور کرد که کوهنوردی که پایش ورم کرده آنقدر درد دارد که تحمل پوشیدن جوراب را هم ندارد. احیانا تب دارد و بی حال است. در یک برنامه کوهنوردی چه بلایی میتواند بر سر خود و همراهانش بیاورد. و از آنجا که مشخصه آرتریت حاد نقرسی شروع سریع آن طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت است. میتواند بدون هیچ گونه علامت قبلی بطور ناگهانی در یک برنامه بروز کند و مشکلات فراوانی ایجاد کند.

گرچه تاکنون در باره تشدید حملات نقرس حاد در ارتفاع بررسی خاصی صورت نگرفته است( یا بهتر است بگویم من ندیده ام)اما به نظر میرسد این حملات در کوه بیشتر باشند. به عوامل خطر زای بروز نقرس حاد دقت کنید( ردیف سوم و چهارم در بالا)میبیند که اینها شرایطی هستند که در کوه بیشتر ایجاد میشوند.

احتمال افت دمای بدن در کوه بسیار زیاد است درجات خفیف سرما زدگی را بسیاری از کوهنوردان در برنامه های زمستانی تجربه میکنند. ـ عفونت در کوه به علت در دسترس نبودن آسان درمان به راحتی درمان نمیشود. ـ اسیدوز در ورزشهای سنگین به علت تجمع اسید لاکتیک و در ارتفاع زدگی حتی در مراحل ابتدایی ایجاد میشود. ـ ترومابه انگشت شست به علت پیاده روی های طولانی در کوه شایع تر است .ـ رعایت رژیم غذایی در کوه با توجه به محدو دیت منابع غذایی سخت تر است. لذا بنظر میرسد با توجه به وجود فراوانی عوامل خطر در کوه احتمال بروز حملات حاد نقرس در کوه یا از کنترل خارج شدن بیماران تحت کنترل و یا بروز موارد جدید در حین کوهنوردی بیشتر باشد.

چه باید کرد؟

اقدامات ما به عنوان پزشک تیم برای جلوگیری از مواجهه با این وضعیت باید حول سه محور انجام شود.

بیمار یابی و کنترل ا فراد تیم برای تشخیص بیماران تا کنون تشخیص داده نشده(new case).
کنترل و تحت نظر داشتن افراد دارای هیپر یورسمی بدون علامت.
کنترل بیماران شناخته شده (known case).

پس باید به نکات زیر دقت کنبم:

توصیه میکنم همه مردان بالای ۳۰ سال و بخصوص بالای ۴۰ سال و زنان بالای ۵۰ سال حتما حداقل یک بار اسید اوریک خونشان را کنترل کنند.
در آزمایشات کنترل پیش از صعود در مردان بالای ۳۰ سال و زنان بالای ۵۰ سال بخصوص برای برنامه های پر خطر(مثل: برنامه های چند روزه ـ ارتفاعات بالا ـ صعودهای فنی ـ هیمالیا نوردی و ...) اسید اوریک خون را کنترل کنید و از نرمال بودن آن اطمینان حاصل کنید.
در حالت عادی توصیه میشود که بیماران که د ارای هیپر یورسمی بدون علامت هستند را درمان نکنیم .گرچه در هیچ منبعی توصیه ای برای کسانی که در مکانهای پر خطر فعالیت میکنند (مانند کوهنوردان) ندیدم اما فکر میکنم با توجه به شیوع ۵/۴ درصدی نقرس حاد در اسید اوریک بالای ۹ شاید بهتر باشد کسانی را که میخواهند به برنامه های پر خطر بروند و دارای اسید اوریک بالای ۹ و بدون علامت هستند درمان کنیم.
از آنجا که شروع درمان با آلوپرینول میتواند باعث حمله حاد نقرس شود لذا به هیچ وجه کسانی که به تازگی تحت درمان با آلوپرینول قرار گرفته اند نباید به کوه بروند.
قطع درمان با آلوپرینول نیز میتواند باعث آغاز گر حمله حاد نقرس باشد پس بیمارانی که به تازگی آلوپرینول خود را قطع کرده اند ( خودسرانه یا با دستور پزشک)نباید به کوه بروند.
در بیمارن نقرسی سطح اسید اوریک باید کاملا کنترل شده و زیر ۶ میلی گرم در دسی لیتر باشد.
حدود ۶۰ درصد بیمارانی که یک بار دچار حمله حاد نقرص میشوند طی ۱۲ ماه بعد از آن یک حمله دیگر خواهند داشت . پس کسانی که طی سال گذشته حمله داشته اند باید حتما قبل از کوه نوردی کاملا تحت کنترل باشند.گرچه رفتن آنها به برنامه های پر خطر شاید ماجرا جویی خطرناک باشد.
رعایت دقیق رژیم غذایی برای بیماران نقرسی در طی برنامه و روزهای قبل از آن بسیار حیاتی است.
در کوه عفونت بیمارن نقرسی سریعا و با دقت درمان و کنترل شود. بیماران نقرسی در صورت بروز عفونت تب دار بهتر است از ادامه برنامه صرف نظر کنند.
توصیه میکنم که پزشکان تیم ها همیشه چند قرص کلشی سین در کوله امداد با خود داشته باشند.
معمولا حتی بدون درمان حملات حاد طی ۷ -۵ روز فروکش میکنند .پس اگر در جایی هستید که خطر انتقال بیشتر از ماندن است و امکان ماندن هم دارید و امکان درمان نیز ندارید .می توانید صبر کنید تا شرایط بیمار برای راه رفتن بهتر شود.
بیماران نقرسی در انتخاب کفش باید بسیار دقت کنند و کفشهایی انتخاب کنند که پنجه آنها تنگ نباشد و داخل انها لایه ای نرم باشد جوراب مناسب بپوشندو بند کفشهایشان را هنگام فرود سفت کنند تا آسیب کمتری به پایشان وارد شود. ضمنا استفاده از باتوم بخصوص در هنگام فرود باعث میشود تا فشار کمتری به پاهایشان وارد شود.
اگر بیمار نقرسی هستید هرگز بدون مشورت پزشکتان و پزشک تیمتان به کوه نروید.
برگرفته از وبلاگ پزشکی کوهستان