اگر ورزش کوهنوردی را تازه شروع کرده اید٫ در ابتدای کار

ممکن است مسائل و مشکلاتی برای شما بوجود بیاید.

با پیدا کردن یک همراه با تجربه یا دوستی که که از نظر با

شما هم آهنگی دارد ٫ کار تا حدی آسان می شود. باید

بدانید که یک فرد کار کشته و شایسته می تواند کمک ها

و راهنما ییها ی زیادی به شما بکند. اگر تازه کار هستید٫

بهتر است از اوایل خرداد تا اواخر مهر را برای کوهنوردی

انتخاب کنید٫چون در فصول دیگر خصوصا زمستان ٫خطراتی

از قبیل بهمن٫سرمازدگی٫سرماخوردن٫کولاک و طوفان و گم

شدن در مه و غیره پیش می آید ٫ بنابراین داشتن تجربیات

نظری و عملی برای چنین فصلی ضرورت دارد.

در ابتدای کار با آماده کردن وسایل اساسی کوهنوردی

میتوانید روزهای تعطیل به کوههای کم ارتفاع اطراف شهرتان

بروید و چند ساعتی را با راهپیمای در راههای مال رو و دره

ها و تپه ها بگذرانید٫ پس از آشنایی با فنون راهپیمای و کوه

پیمای بهتر است به اتفاق یک کوهنورد ورزیده و با تجربه به

صعودهای ی به ارتفاع دو تا سه هزار متری یا بیشتر دست

 بزنید٫ مثلا به بلندترین قله کوههای اطراف شهر خود صعود

کنید و در مسیر خود تجربه ها بیندوزید.برای کوهنورد شدن

لازم نیست در ابتدای کار به قله دماوند صعود کنید٫ بلکه قبلا

تحت آموزش های لازم تجربیات مربوط به راهپیمایی و

کوهنوردی را کسب کنید و به این ترتیب ٫ پایه کوهنوردی

خود را تقویت نمایید. اکنون می توانید با مراجعه به گروها

یا هیات های کوهنوردی استان محل زندگی کوهنوردی فنی

را شروع کنید و در کنار آموزش های کوهنوردی ٫ دوره های

سنگ نوردی و آموزش یخ و برف و استفاده از طناب و کلنگ

و ابزار دیگر علوم کوهنوردی از قبل بهمن شناسی٫

هواشناسی٫ تغذیه٫ امداد و نجات و ... را از مربیان با تجربه

بیاموزید.هرگز تنها به کوه نروید٫حتی یک کوهنورد با تجربه

هم ممکن است به دلیل پیچ خوردن مچ پا نتواند حرکت کند

و اگر همراه نداشته باشد٫ ممکن است جان خود را از

دست بدهد. کوهنوردی ورزشی است گروهی و در هیچ

رشته ای از ان ورزش تکروی جایی ندارد. بهترین تعداد برای

یک گروه کوهنوردی سه تا چهار نفر است.

طرح یک برنامه کوهنوردی

قبل از اجرای یک برنامه کوهنوردی اعم از یک یا چند روزه

باید هدف و مقصد خود را نسبت به مسافتی که در طول روز

می پیماید و روشنایی هوا٫ شرایط جوی و مکانی و تجربه

و نیروی اعضای تیم تنظیم کنید. با توجه به و تجربه و امکانات

همراهن و مسائلی چون وقت٫ امکانات مالی٫وسایل مورد

نیاز و توجه دقیق به روحیه آنها برنامه خود را طرح ریزی

نمایید. در صورت امکان فردی آگاه را که اطلاعات کاملی

درباره منطقه دارد٫ همراه ببرید و در غیر اینصورت٫ اطلاعات

منطقه ای را از کسانی که قبلا به منطقه رفته اند٫ جویا

شوید.

اطلاعات مقدماتی شما درباره منطقه مورد صعود می تواند

شامل مسائل زیر باشد:

نام و ارتفاع قله مورد نظر و موقعیت جغرافیایی آن که در چند

رشته کوهی واقع شده است و از جهات چهارگانه با چه

رشته کوههای دیگری ارتباط دارد؛ راههای رسیدن به مبدا

صعود٫ محل و ساعت حرکت وسیله نقلیه عمومی و نام

آبادی های مسیر تا مبدا٫ فاصله بین آبادی ها به کیلومتر٫

چگونگی راههای آسفالته٫ خاکی ( شوسه رو - جیپ رو )

و مالروی رسیدن به قله٫ مسیرهای زمستانی و تابستانی٫

عوارض طبیعی یا مصنوعی موجود در مسیر صعود برای

راهنمای مسیر مانند چشمه ٫ تک درخت٫ دیواره٫ برج

سنگی٫ دکل برق٫ باران سنج و ...اطلاع از محل و ارتفاع

جان پناه ها یا پناهگاههای مسیر٫ محل های مناسب برای

چادر زدن٫ اطلاع از چشمه های آب و در صورت فنی بودن

قسمتی از مسیر٫ داشتن وسایل فنی مورد نیاز٫ اطلاع از

آب و هوای منطقه و مسافت و زمان بین دهکده تا قله و

جان پناه.


حرکت و اجرای برنامه

در ابتدای کار مهم ترین مسئله در کوهستان حفظ نیرو و

ذخیره انرژی موجود در بدن است. شما کوهنوردان باید انرژی

خود را به سه قسمت انرژی صعود٫ انرژی فرود و انرژی ذخیره

 تقسیم کنید و در هنگام حرکت گامی ثابت و یکنواخت را

برگزینید؛ به طوری که بتوانید ساعت ها آن را حفظ کنید.

بدون آن که توقفی داشته باشید یا بدنتان عرق کند. در سر

بالایی ها از تند رفتن خودداری کنید و در شیب های تند در

موقع بالا رفتن و حتی پایین آمدن با قدم های کوتاه و به

صورت مارپیچ ( زیگزاگ ) حرکت کنید. توضیح اینکه این روش

 زیگزاگ فقط برای صعود و فرود در مکان هایی مناسب است

 که برف زیاد ندارند٫ برفی که خطر ریزش بهمن نداشته

باشد.در موقع حرکت٫ متناسب با شیب مسیر قدم بردارید

تا دچار کشیدگی عضلات پا نشوید و نیز تعادل بدن شما به

هم نخورد و فشار به ریه و قلب کمتر شود. طول قدم ها

متناسب با زیاد شدن شیب و سختی مسیر باید کوتاهتر

باشد و با فاصله نزدیک تر به زمین برداشته شود.در

بعضی از شیب ها که به علت لغزندگی یا سطح اتکای

کمتر امکان گذاشتن تمام پا وجود ندارد٫ می توان با پنج

یا کنار پا صعود کرد. در شیب ها یی که امکان گذاشتن

تمامی کف کفش به روی زمین وجود داد٫ پایتان را کاملا

تخت بگذارید٫ چرا که حرکت روی پنجه پا بصورت مداوم٫

خصوصأ با وجود کوله سنگین٫ عظلات پا را خسته می کند.

در موقع حرکت لباس زیاد نپوشید٫ زیرا گرمای زیاد کارآیی

و قدرت بدن را کاهش می دهد. همیشه حدود سه الی

چهار متر جلوی پایتان را زیر نظر داشته باشید تا پایتان به

طور خودکار جای مناسب را پیدا کند.

تنفس در کوهستان

با تنفس صحیح دیرتر خسته می شوید و نیروی بیشتری را

از طریق سوخت و ساز مواد غذایی در بدن ذخیره می کنید.

باید عمیق و آرام نفس بکشید و عمل دم را از راه بینی

انجام دهید؛ زیرا تنفس از راه دهان باعث تشنگی و خشکی

گلو می شود. با زیاد شدن شیب و ارتفاع٫ با یک قدم عمل

دم و با قدم دیگر عمل بازدم را انجام دهید و توجه داشته

باشید که تعداد ضربان قلب شما در دقیقه بیش از حد

بالا نرود. هنگام حرکت به خصوص در فعالیت های شدید

با داشتن کوله سنگین بدن ما عرق می کند٫ بنابراین به

محض توقف در محلی که از وزش باد و بوران محفوظ است٫

با پوشیدن لباس های گرم از به هدر رفتن گرمای بدن خود

جلوگیری کنید. مدت استراحت های موقت نباید بیش از

۱۰ الی ۱۵ دقیقه به طول انجامد٫ چرا که بدن کوهنورد

کم کم سرد می شود و حالت خشکی پیدا می کند. این

امر حرکت مجدد را با مشکلا تی روبه رو می سازد.

در هر استراحت از موادفیبردار شیرینی مانند : انجیر

خشک،شکلات٫ خرما و ... استفاده کنید و در هوای سرد

موادویتامین دار تازه مانند پرتقال و لیموشیرین نیز به همراه

داشته باشید. صعود کنندگان خوب نه تنها با کمترین قوا

تلاش می کند بلکه در بسیاری از اوقات برای بازیافت نیروی

صرف شده متوقف می شوند و یا مکث می کنند. این مکث

ها ممکن است بسیار کوتاه و حتی نادیدنی باشد . با

استراحت و به دست آوردن انرژی ٫ نا ممکن ها ممکن

می شود.همیشه با احتیاط کامل حرکت کنید٫ هیچوقت

سنگی را به پایین نغلتانید٫ چرا که این امر ممکن است

باعث ریزش سنگهای دیگری شود و جان دیگر کوهنوردان

را به خطر اندازد. با فریادهای بلند آرامش کوه و حیوانات

منطقه را بر هم نزنید. در موقع پاین آمدن از کوه ندوید٫ زیرا

این امر به زانوها صدمه می زند. از پریدن خودداری کنید ٫

چراکه ممکن است سقوطی را در پیش داشته باشید.

قبل از دیر شدن و تاریکی هوا و همچنین قبل از احتمال

طوفان و کولاک ارتفاع خود را کم کنید و برای زود رسیدن

خود را درگیر مسیرها و راههای ناشناخته که غالبا به

پرتگاه ختم می شوند نکنید. بیشتر حوادث هنگام بازگشت

برای کوهنوردان روی می دهد. از دست دادن انرژی و

خستگی ٫ گرسنگی٫ خواب و سرما و عدم توجه به نکات

ایمنی و فنی و رعایت نکردن آنها ٫فقدان تجهیزات و وسایل

مناسب٫ تاریکی هوا و ... از علتهای عمده بروز حوادث

کوهنوردی هستند. پس با برنامه ریزی صحیح ٫ آمادگی

جسمانی ٫ تغذیه بموقع٫ تجهیزات کافی و رعایت اصول و

قواعد ورزش کوهنوردی از بروز سوانح پیشگیری کنیم.

نکات ایمنی در کوهستان

اول - به محض مشاهده هوای نامناسب و قبل از بحرانی

 شدن شرایط از پوشش های حفاظتی خود مانند لباس

بادگیر٫ کلاه و دستکش استفاده کنید.ممکن است کمی

بعد طوفان و بوران اجازه این کار را به شما ندهد.

دوم - در انتخاب وسایل به تناسب کلی آنها مانند : طرح

خوب٫ مقاومت و سبکی توجه داشته باشید نه به قیمت٫

مکن است روزی جان شما به این وسایل بستگی داشته

باشد. در خرید وسایل کوهنوردی از مشورت و تجربه کسانی

که زمان زیادی در زمینه کوهنوردی کار کرده اند٫ استفاده

کنید.

سوم - با مشاهده اولین نشانه های بیماری مانند تنگی

نفس ٫سرفه و خستگی مفرط در میان اعضای گروه٫ فرد

بیمار را با همراه به پایین بفرستید.

چهارم - آمادگی و احتیات می تواند تأثیری چشمگیری بر

موفقیت یک برنامه فنی و ... داشته باشد.

پنجم - در حین اجرای برنامه اگر پی بردید که راه را گم

کرده اید٫ شتاب زده عمل نکنید٫ قبل از انجام هر کاری با

مطالعه نقشه به ارزیابی موقعیت خود در منطقه بپردازید.

اجازه ندهید کسی از گروه جدا بشود. اگر موفق نشدید.

بهتر است از راهی که آمده اید٫ تا نقطه ای که برای شما

کاملا مشخص است برگردید. اگر اعضای گروه دارای

امکانات شب مانی هستند یا احتمال رسیدن کمک وجود

دارد٫ منتظر شدن کار درستی است٫ به خصوص اگر ضعف

و خستگی در افراد مشاهده شود.

ششم - اگر در برخورد با شرایطی غیر منتظره مجبور شدید

شب را بدون برنامه قبلی در کوه بمانید٫ ابتدا از ارتفاع خود

کم کنید. پناه دیواره ها٫ داخل شکاف ها و غارها بهترین

مکان شب مانی هستند. لباس های اضافی خود را بپوشید٫

پایتان را داخل کوله پشتی قرار دهید و در صورت امکان

با نوشیدن چای داغ بدن خود را گرم نگه دارید. صبح و در

هوای مساعد به طرف پاین حرکت کنید و با رسیدن به

اولین تلفن ٫ خانواده و دوستان خود را در جریان قرار دهید.

هفتم ـ مهمترین وسیله شخصی در برنامه های کوهنوردی

کفش کوه است . لازم است در برنامه های تابستانی از نوع

یک پوش خوب و در برنامه های زمستانی و سرد از یک پوش

 سنگین یا دو پوش استفاده شود. کفش کوهنورد باید یک

نمره بزرگ تر از کفش شهری باشد تا در ناهمواری های

کوهستان که با جوراب اضافه پوشیده می شود٫ از صدمات

پنجه و کناره های پا و قوزک جلوگیری کند.

هشتم - افراد ضعیف را در وسط تیم قرار دهید تا از هر نظر

در حمایت باشند. به طور معمول افراد با تجربه را در جلو و

انتهای تیم٫ قرار می دهند.

نهم ـ به علت وزش بادهای شدید٫ از اردو زدن روی قله

ها و تیغه ها بپرهیزید.

دهم ـ توجه به این نکته ضروری است که وزن کوله پشتی

نباید بیش از وزن کوهنورد باشد. بار سنگین٫ صدمات جبران

 ناپذیری به کمر و ستون فقرات٫ قلب و زانوی کوهنورد وارد

می کند.

از وبلاگ nature

مقدمه

با آنکه حتی دو کوه هم نمی‌توان یافت که کاملا شبیه به

یکدیگرباشند. معذالک می‌توان کوهها را بر اساس بازرترین

 ویژگی آنها تقسیم بندی کرد. یکی از مبناهای تقسیم بندی

کوهها می‌تواندمکانیزم تشکیل آنها باشد که بر این اساس

می‌توان کوهها را به چهار نوع اصلی تقسیم نمود، که شامل

کوههای چین خورده یا پرچیده ، کوههای آتشفشانی ،

کوههای قطعه‌ای-گسلی و کوههای بالا خمیده می‌باشد.

سلسله کوههایی که معمولا یک نوع بوده و در کنار یکدیگر

قرار گرفته‌اند، سیستم کوهها را بوجود می‌آورند. علاوه بر

انواع اصلی ذکر شده ،بعضی نواحی بدون آنکه تغییر شکل

قابل ملاحظه‌ایی در پوسته زمین بوجود آورند، دارای عوارض

کوهستانی می‌باشند. برای مثال فلاتها (نواحی مرتفعی که

اساسا افقی هستند) ممکن است به صورت زمین‌های

ناهمواری درآیند.

کوههای ناشی از چین خوردگی

کوههای موسوم به کوههای چین خورده (folded

mountains)یا کوههای پیچیده (complex mountains)

از بزرگترین و پیچیده ترین کوهها به شمار می‌رو ند. شکل

عمومی آنهابصورت قوسهایی است که چندین صد کیلومتر

عرض و هزاران کیلومتر طول دارند. کلمه چین که همراه نام

آنها ذکر می‌شود،بخوبی می‌تواند طبیعت این دسته کوهها

را بنمایاند. بدین معنی که چین خوردگی سنگها که غالبا

بسیار در هم و پیچیده است، این کوهها را بوجود آورده

است.

از جمله ویژگیهایی دیگراین کوهها ضخامت فوق‌العاده زیاد

طبقات چین خورده رسوبی را می‌توان نام برد بطوری که در

 بعضی موارد ، ضخامت آنها به 15000 متر و بیشتر نیز

می‌رسد. در این کوها هر چند ، چین خوردگی بسیار واضح

و آشکار است، ولی فعالیت‌های دیگری نظیر گسل

خوردگی ، دگرگونی و فعالیتهای آذرین نیز ممکن است به

درجات گوناگونی در آنها مشاهده شود. اکثر کمربندهای

اصلی کوهها مانند کوه آلپ ، اورال ، هیمالیا و آپالاش از

این نوع هستند. به علت اینکه کوههای چین خورده قسمت

اعظم و اصلی کوههای جهان را تشکیل می‌دهند، عمدتا

مکانیزم و فرآیند تشکیل کوهها را با این روش توضیح می‌دهند.

کوههای آتشفشانی

از تجمع مواد آتشفشانی در سطح زمین ، کوههای

آتشفشانی حاصل می‌شوند. در اکثر کوههای ناشی از چین

خوردگی نیز می‌توان آثار فعالیتهای آتشفشانی متعددی را

مشاهده کرد، مثلا در کوههای آند طبقات ضخیمی از

سنگهای آتشفشانی وجود دارد، اما مقصود از کوههای

ناشی از فعالیتهای آتشفشانی ، آنهایی است که منحصرا

توسط آتشفشانها بوجود آمده‌اند. قسمت اعظم کوههای

ناشی از آتشفشان در زیر دریاها قرار دارند که در بعضی

موارد (مثل کوههای هاوایی) قله کوه از آب بیرون آمده

 است، ولی در اکثر حالات، تمامی رشته کوهها در زیر

آب واقع شده است.

نوع بخصوصی از کوهها آتشفشانی به نام قوسهای جزیره‌ای

خوانده می‌شود. تحت این نام رشته کوههایی متشکل از

آندزیت و بازلت جای می‌گیرند که طولشان گاهی به 2000

کیلومتر و بیشتر نیز می‌رسد و جزایری را تشکیل می‌دهند.

کوههای آتشفشانی در خشکی نادر است. مثلا در ایالات

متحده آمریکا ، تنها کوههای کاسکاد Cascade از این

نوع‌اند.این رشته کوهها از آتشفشانهای متعددی تشکیل

شده که جنس گدازه آنها آندزیت است و در طول بیش از

900 کیلومتر گسترش دارند. نوع فعالیتهای آتشفشانی

باعث بوجود آمدن انواع مختلفی از کوههای آتشفشانی

 می‌شود که عبارتند از :

آتشفشانهای سپری

آتشفشانهای سپری حاصل فعالیتهای آتشفشانهای ساکت

و آرام می‌باشد. به صورتی که مواد مذاب و گدازه از دهانه

آتشفشان خارج شده و در سطح زمین پخش می‌شود.

مخروط حاصل از این نوع آتشفشانها کم ارتفاع می‌باشد.

شیب آنها نیز کم بوده و بندرت از 10 درجه بیشتر خواهد بود.

 ترکیب این نوع آتشفشانها بازالتی می‌باشد.

آتشفشانهای ولکانو

این نوع آتشفشانها ترکیب ریولیتی یا آندریتی داشته و از

نوع  انفجاری می‌باشند. در این آتشفشانها ارتفاع مخروط

حاصله به دلیل بالا بودن گرانروی گدازه‌ها و همچنین انفجاری

بودن آنها زیاد بوده و شیب آنها نیز تند می‌باشد. این نوع

آتشفشانهااز مواد پروکلاستیکی ساخته می‌شوند. دهانه

آتشفشانها بدلیل بالا بودن میزان چسبندگی مواد ، مسدود

شده و با بالا رفتن فشار منفجر شده و مواد پروکلاستیکی

آزاد می‌شوند.

 آتشفشانهای مرکب

این نوع اتشفشانها معمولا دارای شیب تند و حدود 20 الی

 30 درجه بوده و با خروج متناوب گدازه‌های روان و مواد

پروکلاستیک ساخته می‌شوند. ترکیب این نوع آتشفشانها

ریولیتی-آندریتی بوده و بخاطر چسبندگی مواد در حین

حرکت آرام خود در دامنه ها منجمد می‌گردد و باعث مسدود

شدن دهانه آتشفشان می‌گردد. وقتی در حین فعالیت مجدد

فشار به حد کافی می‌رسد، دهانه آتشفشان منفجر شده

و مواد پروکلاستیکی را به بیرون پرتاب می‌کند و در فعالیت

بعدی مجددا مواد سیال مواد آذر آواری قبلی را می‌پوشانند.

کوههای قطعه‌ای - گسلی

در بسیاری از نقاط زمین ، کوههای مجزایی که مرتفع تر از

زمینهای اطرافشان هستند، دیده می‌شود. مطالعات نشان

می‌دهد که در چنین مواردی ، این قسمتهای مرتفع ،

بوسیله گسله‌های عادی -که لغزش عادی آنها زیاد است

از نواحی مجاور بالاتر قرار گرفته‌اند. این قبیل کوهها در

حقیقت قسمتهایی از پوسته‌اند که در نتیجه نیروهایی که

از پایین به آنها اثر کرده ، به سمت بالا حرکت کرده و کوههای

گسلی را به وجود آورده‌اند.

در بعضی موارد ، نشانه‌هایی در دست است که در محل

کوههای گسلی ، قبلا کوههای ناشی از چین خوردگی وجود

داشته ، و‌لی قبل از پیدایش کوههای اخیر ، فرسوده ، شده

و از بین رفته‌اند.

کوههای قطعه‌ای - گسلی (fault-block mountains)

هنگامی بوجود می‌آیند که واحدهای عظیم سنگی جابجا

شوند. این واحدهای سنگی اغلب با گچ شدگی طبقات در

 امتداد گسلهای عادی با شیب زیاد همواه هستند. لازم به

 ذکر است که گسلهای عادی و نرمال در اثر نیروهای کششی

بوجود می‌آیند. در سیستم کوههای قطعه‌ای - گسلی

 معمولا پوسته زمین بطور عرضی به صورت صدها قطعه

شکسته در آمده و سلسله کوههای تقریبا موازی را بوجود

آورده است.طول متوسط هر قطعه در حدود 80 کیلومتر

 می‌باشد.

کوههای بالا خمیده

کوههای بالاخمیده (vpwarped mountains) به همراه بالا

خمیدگی پوسته و در بعضی مواقع به علت جابجایی عمودی

در امتداد گسل‌های بزرگ ، زاویه بوجود می‌آیند. برخی از

این کوهها در پی سنگ آذرین قدیمی و دگرگونی تشکیل

یافته‌اند،که زمانی به صورت قسمت هموار فرسایش یافته

و سپس با رسوب پوشیده شده‌اند. وقتی که ناحیه ذکر شده

به سمت بالا خمیده شد، فرسایش قشر طبقات رسوبی

را کنار زده و هسته‌ای از سنگهای آذرین و دگرگونی در

یک دشت هموار و وسیع قد علم می‌کند.

دارد از جمله آرامش و کاهش اظطراب - ساختن ویتامین

D - محافظت از سرما و ...اما اشعه ماوراء بنفش خورشید

 اثرات ثابت شده ای بر روی افزایش انواعی از سرطانهای

پوست، تسریع و تشدیدپیری پوست و بد تر شدن برخی از

بیماری های پوستی دارد. به موادی که بتوانند از نفوذ UV

 ( اشعه ماوراء بنفش) به قسمتهای عمقی پوست

( اپیدرم و درم) جلوگیری کنند محافظ یا ضد آفتاب می گویند.

مکانیسم اثر این مواد جذب و یا انعکاس اشعه UV

می باشد. موادی که باعث انعکاس اشعه UV

می شوند موسوم به ضد آفتاب های فیزیکی مثل

زینک اکسید بوده و موثرترین ضد آفتابهاست. اما

به دلیل خاصیت چرب کنندگی ، بو و جذب کردن گرد

وغبار کمتر مورد استعمال قرارمی گیرد .به گروه دوم ضد

آفتابهای شیمیایی گویند. که سه نمونه معروف آنها ترکیبات

Benzophenone وPABA و cinnamate است .

ضد آفتابها دو نوع هستند:

۱- ضد آفتابهای فیزیکی

۲ - ضد آفتابهای شیمیایی

ترکیبات ضد آفتاب بر اساس قدرت محافظتی شان درجه

بندی می شوند و برای این منظور واحدی بنام SPF

 (Sun Protection Factor) دارند.

طول مدت اثر یک ضد آفتاب بستگی به قدرت آن (SPF) و نوع

پوست شخص مصرف کننده دارد و از حاصل ضرب مقدار SPF

ضد آفتاب مصرفی در طول مدت لازم برای ایجاد آفتاب

سوختگی در شخص بدست می آید.

برای مثال در فردی که در حالت عادی پس از 10 دقیقه

 تابش نورخورشید ، آفتاب سوختگی بروز می کند طول

 مدت اثر یک ضدآفتاب با قدرت SPF برابر 10 ، حدود

100 دقیقه خواهد بود. اما قویترین ضد آفتابها هم

باید پس از حداکثر 2 ساعت تجدیدشوند. پس بایداز

ضد آفتابهایی استفاده کنیم که حداقل SPF آنها 15 باشد.

 در شرایط زیر میزان تابش اشعه به پوست بیشتر

است ( پس استفاده از ضد آفتاب ضروریست ):

۱- زمانی که مدت تابش خورشید به پوست، در ساعات بین

 9 صبح تا 3 بعد ازظهر ، بیش از 20 تا 30 دقیقه باشد.

۲ - زندگی در مناطق آفتابی و مرتفع ( افزایش ۳۰۰ متر

ارتفاع ۴٪ شدت اشعه خورشید را افزایش میدهد)

۳ - در زمان فعالیتهای ورزشی در ارتفاع یا در مجاورت آب یا برف

 مثل کوهنوردی ، اسکی ، شنا و ...( مناطق شنی برفی یا کنار

دریا ۸۰٪ اشعه خورشید را باز تابش میکنند).

۴ - هرچه پوست سفید تر است.

۵ - پوشیدن لباسهای شل - نایلونی و خیس.

۶ - برخورد مستقیم اشعه خورشید با پوست به علت عدم

محافظت مناطق باز از نور خورشید.(پس ضد آفتاب فقط

 مخصوص صورت نیست).

*در زمان استفاده از ضد آفتابها به این نکات دقت کنید:

1- در مواردی که طول مدت تابش زیاد می باشد بهتر است

هر دو ساعت یکبار ضد آفتاب تجدید شود.

2- اکثر ضد آفتابها محلول در آب بوده و با شستشو و تعریق

پاک می شوند.

3- برای افزایش اثر ضد آفتاب بهتر است نیم ساعت قبل از

قرارگرفتن در معرض نور خورشید استفاده شود.

۴- مصرف ضد آفتاب در سنین کمتر از 6 ماه ممنوع بوده و در

 زنان باردار نیز بهتر است از مصرف آن خودداری گردد.ترکیبات

ضد آفتاب حاوی الکل ، در اطفال کمتر از 12 سال ممنوع

می باشد چون ممکن است موجب تحریک پوست شود.

دو نکته:

اول : تابش نور خورشید به مدت 15 دقیقه در روز به دستها

و صورت یا بدن ، برای تولید مقادیر کافی vit Dفعال ، کافی

 است.

دوم : استفاده از ضد آفتاب به معنی ایمنی 100% در مقابل

اشعه ماوراء بنفش نبوده و حتماً می بایست با استفاده از

 پوششهایی مثل کلاه و سایه بان و یا چتر از پوست

 محافظت بیشتری کرد.

Refrance:
1 -Habif : clinical Dermatology
2 -Kenneth : ledo : Photodermatosis