1-mont Blanc
این مسیر تقریبا بهترین ترک کوهنوردی اروپاست ویکی از پرطرفدارترین مسیرهای کوهنوردی جهان می باشد.معروفیت این مسیر از انتهای قرن هجدهم میلادی آغاز شد.ویوی زیبای کوه مون بلان وعبور از مسیرهای یخچالی زیبا وعمیق وهمچنین تراورس مرز سه کشور ایتالیا،سویس وفرانسه آنرا پرطرفدار کرده است.درجه سختی این مسیر از معمولی تا مشکل متغیر است.
2-Lycian Way
نخستین مسیر هایکینگ طولانی است که در ترکیه باید طی کرد.ممکن است این مسیر مانند سایر مسیرهای جهان رویایی نباشد ،اما به جرات می توان گفت این مسیر یکی از رویایی ترین مسیرهایی است که متاسفانه کمتر شناخته شده است.این مسیر دراماتیک از خط ساحلی دریای مدیترانه تا کوههای آهکی الیمپوس ادامه دارد.شهرهای تاریخی وبناهای قدیمی،دره های پر درخت وصخره های پر شیبی که تا خط ساحلی ادامه دارند از جاذبه های این مسیر هستند.سختی مسیر متوسط تا سنگین است.
3-The GR20
نام اصلی این مسیر گراند راندونی بیست است اما مردم محلی آنرا بنام فرالی مونتی می شناسند.بدون شک یکی از سخت ترین وطولانی ترین مسیرهای هایکینگ اروپا است .این مسیر از سال 1972 تاسیس شده واز جزیره مدیترانه ای کورسیکا از شمال تا جنوب دریای مدیترانه ادامه دارد.تنوع مناظر از ضخره های تیز تا چمنزارهای سبز جنوبی متغیر است. درجه سختی آن سنگین خواهد بود.
4-Mount Toubkal Climb
این مسیر بلندترین نقطه شمال آفریقاست وبرای خیلی از گردشگران جاذبه اصلی است.اما زمانی که به قله می رسید وشانس تحسین فلات مراکش را پیدا می کنید که تا شمال آفریقا تا کوه اطلس در جنوب را رنگ آمیزی کرده است تازه می فهمید چرا این مسیر مورد تحسین کوهنوردان جهان است.مسیر پانورامیک زیبای منطقه با جلوه صخره های کوه اطلس وروستاهایی که ساکنان آن بادیه نشین ها هستند نوع جدید وفراموش شده ای از زندگی را به شما نشان می دهد.درجه سختی مسیر سنگین است.
5-Kilimanjaro Climb
این مسیر پسرعموی جوان تر مسیر مراکش است.ویوی بسیار زیبا ومنحصر به فرد این مسیر از یخچال هایی که دهانه آتشفشان را فرا گرفته اند تا جنگل ها ودشت هاوفلات پایین دست گردشگران جهان را به خود می کشد.ارتفاع 5895 متری از سطح دریا درجه سختی را بسیار مشکل کرده است.
6-Everest Base Camp
در قلب نپال دیدنی ترین کشور جهان از دید کوهنوردان بیس کمپ اورست پذیرای کوهنوردان جهان است.بلندترین نقطه کره زمین که فقط کوهنوردان فوق حرفه ای می توانند به آن دسترسی پیدا کنند.اما بیس کمپ اورست پذیرای هایکرها از سراسر جهان است تا از زیبایی های مسیر لذت ببرند.درجه سختی مسیر بالاست.
7-Annapurna Sanctuary
این مسیر رویایی بخشی از کوهستان آناپورناست که می توان به راحتی به قله های هفت هزار متری دسترسی پیدا کرد.غولهایی به نام آناپورنا یک، گانگاپورنا، یخچال دوم وفانگ در مقابل دیدگان شما قرار می گیرند.این مسیر پیاده روی به شدت ارتفاع دارد وبیشتر بخش های آن سختی مسیر بالایی دارد.اماویوی بسیار رویایی از کوههای روبرو به شما نشان خواهد داد.
8-The Huayhuash Circuit
علاقه مندان حرفه ای هیاکینگ باید یکبار هم شده این مسیر را تجربه کنند.بخصوص کسانی که عاشق سختی های فیزیکی هستند.این مسیر نفس گیر از بالای کوههای آند ودره های بسیار معروف منطقه عبور می کند.قله های برفی وپر از یخچال وقله یروپایا در کشور پرو با ارتفاع 6634 متر در این مسیر طی می شود.درجه سختی مسیر بسیار بالاست.
9-The Inka Trail
بهترین مسیر هایکینگ آمریکای جنوبی این مسیر است که گردشگران زیادی را در خود می بیند.هزاران سال قبل این مسیر بزرگراه ارتباطی وتجاری تمدن بزرگ اینکا بود که از ماچو پیچو معروف وشهر گمشده می گذشت.خوشبختانه با مرمت های باستانی این شهر همچنان پا برجاست.جنگل ابر معروف این منطقه وقله های پوشیده از برف رشته کوه آند درجه سختی متوسط به این مسیر داده است.
10-Fitzroy and paine
این مسیر معروف آرژانتینی از یخچال ها وقله های یخی عبور می کند.سومین توده یخی بزرگ در شرقی ترین نقطه منطقه زیبایی خاصی به آن بخشیده است.کوههای نوک تیز، دریاچه های درخشان ویخچال های همیشه متحرک وغران عظمت طبیعت را به شما نشان می دهد.جنگل های معروف پاتاگونیا در این منطقه قرار دارد ودرجه سختی بالایی دارد.
در این پست فقط تعدادی عکس از یخچال های زیبای نیوزلند آپ می کنم. فصل زمستان نیمکره جنوبی کم کم از راه می رسد وبلیط های فصل اسکی به سرعت به فروش می رسند.
ادامه مطلب...
یک زمانی برای یادگیری کوهنوردی حرفه ای گرفتار کسانی شده بودیم که برای خودنمایی همه کار می کردند. مثلا یادم هست سالهای 72 یا 73 بود که می دیدیم دخترهای گروه کوهنوردی از ما می خواهند برایشان مار آبی بگیریم تا ببرند به استاد کوهنوردی نشان بدهند که مثلا تکلیف آن هفته را حل کرده باشند. درس این هفته: ترس از مار در کوهنوردی!
حالا بعد از سالها به دوستانی فکر می کنم که چقدر دل به این درسها می دادند وپابند گروههای حرفه ای! و درس های اساتید به روز کوهنوردی ایران بودند وحتی اصول ساده چیدن کوله پشتی را بلد نبودند. اساتیدی که گاها در صعودهای بلند یا زمستانی با آنها برخورد می کردیم ومی دیدیم حتی ساده ترین اصول ایمنی یخ وبرف،برف کوبی وکمپ زمستانی را نمی دانستند اما غرورشان آنها را به قله می رساند.
یادی از یکی از هم صعودهای قدیمی ام خانم جعفری می کنم که پای این اساتید کم مانده بود جانش را از دست بدهد. استادی که در آنزمان در گروه چکل مازندران هیچ انتقادی را قبول نمی کرد وبه حرمت سن وسال بالایش فقط توی دلمان به درسهای او می خندیدیم. خوشبختانه امروز با وجود گروههای مختلف کوهنوردی وصعودهای مرتب وبرنامه های منسجم وهمچنین آشنایی با تجهیزات حرفه ای وبخصوص صعودهای خارجی می توانیم به آینده حرفه ای کوهنوردی در ایران امیدوار بمانیم.
پی نوشت: ممنون از دوستانی که تشویقم می کنند به ادامه راه نوشتن وپوزش از اینکه انتشار کامنت ها در بلاگفا مشکلات فراوانی دارد.
خوشبختانه در حال حاضر کوهنویس های زیادی در وب حضور دارند که اصول تکنیکی وگاهی تاکتیکی را بیان می کنند. افرادی مثل افشین رمضانی که بطور تخصصی ابزار کوهنوردی را آموزش می دهند ومترجمهای جوانی که به ترجمه مطالب کوهنوردی می پردازند.
از همه بهتر وبالاتر پزشکانی هستند که اصول حرفه ای پزشکی کوهستان را در وبلاگ ها وسایت ها می نویسند. فراموش نمی کنم روزهایی که برای سایت های اولیه کوهنوردی مطلب می نوشتیم چقدر برای پیدا کردن لیست داروها وامداد ونجات های لازم ویا شرایی مثل هایپوترمیا دنبال مطلب بودیم.
کوهنویس هایی هم هستند که خاطرات خود را می نویسند وارزش مطالب آنها به معرفی مسیرهایی است که از آن شروع کرده اند. یادم نمی رود زمانی که سوار مینی بوس تهران شمال می شدیم ووسط راه یک جا را با نگاه انتخاب می کردیم وپیاده می شدیم ومسیر صعودمان از همانجا شروع می شد. بدون نقشه، بدون جی پی اس، فقط با حس مسیر یابی وامکانات آنزمان که البته فقط کیسه خواب هایمان از این چیزهایی که الان توی بازار ایران می بینید بهتر بودند.
دیواره های زیادی را صعود کردیم وخاطرات زیادی با افراد مختلف را تجربه کردیم. خیلی ها را می شناختیم وحالا هم که می نویسند مطالبشان را می خوانیم وخیلی ها چون ما مثلا عضو باشگاه دماوند وچکل وفراز ودنا و...نبودیم( در چهار استان مختلف زندگی کردم) فکر می کردند کوهنورد حرفه ای کسی است که حتما باید عضو باشگاهی باشد که آقای ایکس حتی برای محل دستشویی رفتن بچه ها امر ونهی کند وفکر کند همه چیز را می داند. فراموش نمی کنم کسانی را که با خواندن یک کتاب از آقای مقیم وحفظ کردن مطالب آن احساس حرفه ای بودن می کردند ونمی دانستند در معدود صعودهایی که با هم داشتیم ما هم صعودهای بلند داشته ایم، کوههای ایران را می شناختیم وتعداد صعودهای دماوند وسبلان ما از انگشت های دست بیشتر بوده ومسیرهای مختلف را در زمستان وتابستان تجربه کرده ایم.
حالا اینطرف دنیا توصیه من به کسانی که فضای گروههای گاها از خود راضی را قبول ندارند این است که به راحتی می توانید برای خودتان همدل ودوست همنورد پیدا کنید وگروه تشکیل دهید. به هیچ وجه جان خود را به خطر نیندازید واصول حرفه ای را هر چند کوچک از اینترنت وسایت ها وبا تجربه ها یاد بگیرید وتا می توانید تمرین کنید.
پی نوشت: دوستانی که آدرس سایت عکس های خودم را خواسته بودند می توانید عکسهای کوه وچیزهای دیگر را در اینجا ببینید.
